Virginia Chormoviti

 

Βιργινία Χορμοβίτη

 

 

 

 

(Ελλάδα)

 

 

3 ποιήματα του

Diego Doncel

 

μετάφραση από τα ισπανικά

Χορμοβίτη Βιργινία

 

 

Κανένας

 

Ξυπνούσα όλη μου τη ζωή στο ίδιο όνειρο

και κάθε στιγμή έπρεπε να επινοώ ποιός είμαι εγώ.

Με αναζήτησα δίχως ειρήνη, όπως αναζητείται ένας άνθρωπος

που φυλά

τεράστιες ποσότητες αγχολιτικών στο βάθος της τσέπης του

και θεραπευτικές συστάσεις.

Μα το μόνο που συναντούσα ήταν ο φανταστικός ορίζοντας

της ψυχιατρικής που καθοδηγούσε τη ψυχή μου, τους χημικούς παραδείσους

ως τρόπο αναζήτησης της αλήθειας,

τα λάθος ονειρεμένα όνειρα μόλις τα ονειρεύτηκα και δεν ήθελαν

να υπάρχουν.

 

Ω ναι, με ονειρεύτηκα δίχως ανάπαυλα

σαν ζητιάνο αδύνατων αισθήσεων,

σαν κάποιον στερημένο αγάπης αναζητητή αγάπης

που καταλήγει να κλαίει κάτω από την παράλογη κακοκαιρία

των αισθημάτων του. Σαν κάποιον που, κάτω από αυτή την κακοκαιρία,

βγήκε από τον εαυτό του με το ψυχισμό του μόνος και αναζήτησε

το άλλο, μα το άλλο δεν ήταν τίποτα:

μόνο αυτός ο ορίζοντας από σακούλες σκουπιδιών στην άκρη

κάθε δρόμου,

ανοιχτού στη καρδιά μου, κι εναλλακτικά ιδρύματα

για τη θεραπεία οποιασδήποτε κόπωσης και οποιασδήποτε μεταφυσικής,

ιδρύματα όπου πάντα εξεταζόταν ενός παλιού συλλογισμού

η αυτοκτονία του ενώ χάϊδευε

τρεμάμενα τη χοληστερίνη στη κοιλιά του

κάτω από ένα μαϊμού Cacharel πουκάμισο.

 

Ειρωνικός θεατής του εαυτού μου

ποτέ δε με γνώρισα γιατί πάντα αμφέβαλα για την ύπαρξή μου.

Και κάποιος μακρυά από μένα  αντιπροσώπευε αυτό το γλυκό ψέμα να επισκεφτεί τον κόσμο

και να δει πώς περνά η ζωή.

Ο περίπλοκος μηχανισμός ενός πουλιού τραγουδούσε στα κλαδιά

μιας μανόλιας

σαν έναν φανταστικό προφήτη και δε μού ανακαλυπτόταν καμιά

αλήθεια.

Οι ντάλιες κι οι πασχαλιές με τα αχανή βιομηχανικά τους αρώματα,

με τις γενετικές αλλαγές της ομορφιάς τους

εμφανιζόταν στο καθημερινό όνειρο σε ό,τι ήταν πραγματικό για μένα

μα δε σήμαιναν κάτι.

Διαφορετικές γυναίκες, με διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικές

ζωές πίσω,

με διάφορα σύμβολα για ό,τι μπορούσε να σημαίνει κάθε μια

απ΄αυτές τις ζωές

εμφανιζόταν στα ποικίλα πληροφοριακά κανάλια

ενός καταστήματος ηλεκτροσυσκευών

μιλώντας για τις τραγωδίες τους σαν όμορφα φαντάσματα

δίχως κανείς να τους δώσει καμία προσοχή.

 

Πάντα η σκόνη των πραγμάτων,

σαν μια απέραντη ομίχλη, δίχως να πηγαίνει κάπου.

Πάντα η ανυπαρξία των αισθημάτων,

η ανυπαρξία των αντιλήψεων

φανερώνει την τραγωδία της ζωής. Πάντα η ζωή

σαν κάτι δίχως σκοπό, δίχως δεσμό.

Σαν κάτι δανεικό κι αναληθές που στις φωτεινές μέρες,

στο όνειρο των φωτεινών ημερών, μπορούσε να προσποιηθεί μια πόλη

κι ανθρώπους κι ίσως το θάρρος για κάτι σαν τη ζωή.

 

Κάποιες φορές ένας σπίνος γύριζε εκεί που δε ξέρω

και το ελαφρύ ράμφισμα στα πέταλα μού μετέδιδε κάτι

ζεστό. Μια ζέστη ύπαρξης.

Κάποιες φορές με εξέπλητταν οι χειρονομίες μου

σαν να υπήρχε μια ψυχή πίσω από αυτές,

ακόμη μια στιγμή ψυχής, μια ανάσα.

Κάποιες φορές μια ταπεινή απόκρυφη

άνοιξη φαινόταν να ξυπνά μέσα μου.

Κι από τα παράθυρα των κτιρίων,

ή μόλις διακρινόταν στην ταχύτητα των αμαξιών

ο ήλιος έμοιαζε να φρουρεί τις σκέψεις μου.

 

Μα στο τέλος ένιωθα πως σ΄όλα αυτά δεν υπήρχα εγώ,

στην πιο πέρα πλευρά κάθε παρουσίας

το φως ήταν ένα ίχνος στάχτης,

η αγνή έρημος της φαντασίας μου, η μεταφυσική

της κόπωσής μου. Δε μού δόθηκε η καθαρότητα

της όρασης

ούτε καθαρός νους να βλέπω καθαρά τα πράγματα.

Ίσως δε μού δόθηκε ούτε αρκετή διαύγεια

να βλέπω τον κόσμο στην απέραντη απλότητά του:

το ρόδο σαν ρόδο, τον ήλιο σαν ήλιο,

τη γη σαν γη δίχως να΄μαι εγώ στη μέση.

Δίχως αυτό το ονειρεμένο φάντασμα που με συνοδεύει

και που ονομάζω όπως οι άλλοι με ονομάζουν.

 

Ήξερα πάντα ότι ποτέ δε με γνώρισα

γιατί ούτε τον κόσμο μπόρεσα να γνωρίσω ποτέ.

Έπρεπε να επινοώ ποιός ήμουν, πότε πότε,

να πιστέψω ότι είχα κάτι πραγματικό

να αντιληφθώ τη διάστασή μου ως άνθρωπος:

αυτή η βρώμικη από πόνο ψυχή, αυτά τα γερασμένα μάτια

από το πέρασμα της αϋπνίας.

Για να αντιληφθώ πως ανάμεσα στο γνωρίζω και στο αγνοώ

το καλύτερο είναι η λήθη του εαυτού.

Για να ξεχαστώ μόνο από μένα έπρεπε να είμαι ο κανένας:

το σύννεφο σκόνης μιας μακρινής και μοναχικής πορείας.

 

Έχω τους δικούς μου χημικούς παραδείσους εδώ πλάϊ στο τζάκι,

τις μέρες και τις νύχτες μου τις αφιερώνω στην επιστροφή κάποιας

μακρινής σιωπηλής

επαρχίας όπου μπορεί να βρεθεί μες την τρέλα μου

κάτι ήρεμο. Ναι, σήμερα επέστρεψα στο όνειρο

του θανάτου σαν άλλη επινόηση

ίσως σαν τη μόνη αλήθεια μες σ΄αυτή την πλάνη.

 

Κι αυτό που δε ξέρω είναι αν μπορεί να πεθάνει ένας νεκρός.

 

 

Ακόμη αισθάνομαι

 

Αυτή η σιωπή ξέρει πως ζω

σ΄άλλο κόσμο, πως έχω φτιαχτεί από λήθη

σαν μια σκιά που εγκατέλειψε

το χρόνο. Πως ακόμη αισθάνομαι,

αν κι αυτό ονειρεύομαι σαν τον καρπό

ενός κόσμου κατοικημένου από φαντάσματα

όπου η ζωή επινοείται.

 

Κοιτάζομαι κι ακόμη δε με αναγνωρίζω,

και μόλις βλέπω την ομίχλη

αμφιβάλλω για το ποιός είμαι.

Δε ξέρω αν αρχίζω να είμαι ή είμαι ήδη νεκρός.

 

Ακούω εκεί μακριά, πάνω από τις παραβολικές κεραίες

και το φθηνό μακιγιάζ των σύννεφων

τη φωνή του απογεύματος από τον ουρανό

όπως σ΄ένα βρώμικο μπαρ όπου θα είχα πιεί,

ρίχνοντας για άλλη μια φορά φλέγματα χρόνου στο όνειρό μου

ενώ βλαστημά.

 

Μα εγώ συναντώ το φως του,

αυτό το νευρασθενικό φως που φωτίζει τα ποτάμια

της ζωής με τις παλιές μυθοπλασίες του και τις ανατριχίλες,

κι ακούω να ρουθουνίζουν οι φρύνοι του θανάτου,

στην άκρη αυτής της λιμνούλας με σκουπίδια

στο βάθος, σαν ναυαγοί κάποιας μεταφυσικής.

 

Ένας ναυαγός της ψυχής μου είμαι εγώ,

με πιθανό χρόνο και μια πιθανότητα

ζωής δίχως να ξέρω το γιατί.

Ω ναι, ίσως μετάνιωσα

που γεννήθηκα ενώ είναι αυτό το θέαμα!

 

Δε ξέρω ούτε πού απόκτησα συνείδηση

του εαυτού μου, αυτού του ζώου που ακούει τον άνεμο,

σαν να ήταν φάντασμα,

με το κολλαριστό θρόϊσμά του στην ομίχλη

και ανακαλύπτει, σ΄αυτό το προαστιακό πάρκο,

την κακοπαιγμένη μουσική του κόσμου να εκδηλώνει την αρμονία του

από κτήνη και έντομα εδώ στην καρδιά του.

 

Ω, βλέπει όντα να κάνουν βόμβους

ενός παράλογου πιο πέρα όταν κοιτάζουν τον ουρανό

και νιώθει πώς η υψηλή τεχνολογία του πόνου

σκούζει στα λιβάδια της συνείδησης

τα ελέησον της δυστυχίας του,

κι ακούει μόνο το θόρυβο και το μυστήριο των αισθημάτων τους

σ΄αυτή την επανάληψη των ημερών.

 

Ω, και τότε, πού μπορώ να συναντήσω

έναν ταπεινό λόγο να παραμείνω εκεί

σαν την εικόνα ενός καθρέφτη που η ζωή

παραμορφώνει; Και σε ποιό σημείο

της ζωής μπορώ να αποκτήσω συνείδηση του ποιός είμαι;

 

Εγώ δεν είμαι εγώ, είμαι εκείνος.

Εκείνος που δε ξέρει πού θα μπορούσε να ψάξει

μια ικεσία να λυτρωθεί,

ενώ παίρνει τα αναποφάσιστα σχήματα της ομίχλης

από αυτή την αγνή φυτική ύλη σε κατάσταση ισορροπίας,

από αυτά τα σχέδια των πολεοδόμων που δημιουργούν

παραδεισένιους χώρους για να κάνουν έρωτα

και να ναρκωθούν όταν η αμφιβολία

παραμορφώνει τα πάντα.

Εγώ δεν είμαι εγώ, είμαι εκείνος: ο ξένος

που υπάρχει μόνο για την όσφρηση των σκύλων.

Αυτός που ξέρει ότι κανένας θεός ποτέ δεν μπόρεσε

να του ψυθιρίσει μια λέξη παρηγοριάς,

θεοί που κοίταζαν από μακρυά φαντασμένοι

λόγω των ουράνιων φαρμακολογιών τους

κι άλλαζαν κανάλι

όταν βαριόνταν.

 

 

Πρακτική ουτοπίας

 

Κι εγώ άρχισα να οδηγώ απόψε,

όπως κάθε νύχτα τελευταία,

με την ελπίδα να ξεφύγω από δω.

Φορώ το πουκάμισο φουσκωμένο απ΄την αύρα

κι η σελήνη μπροστά πυρπολεί με υδράργυρο

τα νερά του ωκεανού.

Το ράδιο, συντονισμένο σ΄ένα νεκρό κανάλι,

είναι μια ακόμα έρημος που με συνοδεύει.

Περνώ πλάϊ σε εκτάσεις πολυχρησιμοποιημένες

όπου ζυγίζουν σχέδια τουριστικών κερδοσκόπων

που υπόσχονται μια ευτυχισμένη ζωή.

Ο αέρας γεμάτος από ένα υπόλευκο μπλε αέριο

κι ο ουρανός μια εικόνα που αλλάζει

με στροβιλισμούς γύρης, αναλαμπές από πούσι

και σκονισμένα ρεύματα.

Ψηλά στο παρμπρίζ, ελεύθερα στον νυχτερινό

άνεμο, τηλεφωνικά καλώδια

κουνούν σταθερά τη μακρινή μορφή

των άστρων μ΄ένα ελαφρύ τρέμουλο.

 

Ξέρω πλέον πως δε θα με σώσει τίποτα,

πως δεν είμαι πια ούτε εκείνη η όμορφη ιδέα

που γεννήθηκε στο μυαλό των ανθρώπων,

μα με παρηγορεί να το σκάσω.

Να΄μαι κάτι, είμαι η συνείδηση

αυτού που δεν καταφέρνει ούτε να ονειρευτεί,

ένα τίποτα πολύ παλιό που προσφέρει

στους γλάρους λίγο ψάρι

στο μώλο του λιμανιού

κι αρέσκεται να ατενίζει την πτήση του.

Οι στροφές κλίνουν ελαφρά

σε μια υγρή λάμψη,

και τα χρυσοχάλκινα χρώματα της ασφάλτου

έχουν θαλασσινούς ιριδισμούς, σαν νιφάδες.

Τα φώτα ενός αμαξιού, στη διάφανη

ησυχία του νίτρου,

περιστρέφονται στην ακτή όπως

ένας μακρινός πλανήτης στην τροχιά του.

 

Είναι βέβαιο πως έχω πολύ λίγη πίστη,

μετά βίας ελπίζω κάτι, κυρίως από μένα,

μα με παρηγορεί να παρατηρώ αυτά τα ίχνη από λευκά

και γκρι σύννεφα σαν πανιά

με τα οποία κάποιος καθαρίζει τον ουρανό,

τα μάτια ενός άστρου που, νικώντας

την απόσταση που μας χωρίζει,

συναντιούνται με τα δικά μου.

 

Όπως κάθε νύχτα, διασχίζω την χρωματιστή γραμμή

στο έδαφος κι οδηγώ παράνομα

στη λωρίδα της αντίθετης κατεύθυνσης.

Το βλέμμα χάνεται όχι προς το τμήμα της εθνικής

μπροστά μου, αλλά στα ψηλά

αστρικά βάθη.

Δεν αναρωτιέμαι τίποτα.

Η αίσθηση της πτήσης είναι πολύ έντονη

κατά τη διέλευση της κορυφογραμμής των αλλαγών εδάφους.

Οι εκκρήξεις της μηχανής, ο θόρυβος

με τον οποίο η πίσσα ρουφά τα λάστιχα,

η τριβή της λαμαρίνας και των πλαστικών,

με κάνουν να σκεφτώ τις εκκρήξεις

υδρογόνου και ηλίου από κει ψηλά,

στην κίνηση της γαλάζιας ύλης,

στην ενέργεια του φωτός που διασχίζει το χώρο.

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

CURRICULUM VITAE

 

Η Βιργινία Χορμοβίτη γεννήθηκε στην Πρέβεζα (Ελλάδα). Σπούδασε Ιταλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από όπου και αποφοίτησε το 1996 και Ισπανική Φιλολογία στο τμήμα Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου με τίτλο πτυχιακής εργασίας Η A-ventura του Egea στημετάφραση.

 

Το καλοκαίρι του 1993 παρακολούθησε μαθήματα Ιταλικής Γλώσσας (Superiore B) και Νομικής Ορολογίας στο Universitá per stranieri της Σιένας για δύο μήνες. Το 1994 έμεινε στο Σαλέρνο για ένα χρόνο με υποτροφία στη Γλωσσολογία. Έχει παρακολουθήσει Σεμινάρια Λογοτεχνικής Μετάφρασης στην Ισπανία και Ιταλικής Γλώσσας στην Αθήνα.

Το 2007 ολοκλήρωσε το  μεταπτυχιακό της στη Mετάφραση Λογοτεχνικών & Ανθρωπιστικών κειμένων στη Μάλαγα της Ισπανίας με τίτλο μεταπτυχιακής εργασίας: Η ποίηση του Fortuny και η Fortuna στη μετάφραση του έργου του.Από το 2010 είναι σε εξέλιξη η διδακτορική της διατριβή στη Συγκριτική Λογοτεχνία στο Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στη Θεσσαλονίκη.

Ως φοιτήτρια είχε πολλές υποτροφίες σχετικές με τις επιδόσεις της στο αντικείμενο των σπουδών της. Έχει διδάξει Ιταλική Γλώσσα σε φροντιστήρια καθώς και στο Τεχνολογικό Ίδρυμα Ηπείρου καθώς και  Ισπανοαμερικάνικη  Λογοτεχνία στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

 

Συνεργάζεται με τα λογοτεχνικά περιοδικά ΠόρφυραςPoema και Κουκούτσι τα οποία δημοσιεύουν μεταφράσεις της από τα ισπανικά στα ελληνικά σε ποίηση, δοκίμια, διηγήματα, παραμύθια και θεατρικά. Έχει μεταφράσει τους ακόλουθους λογοτέχνες: Soledad Puértolas, Francisco Fortuny, Adrián González da Costa, Diego Doncel, Mercedes Marcos Sánchez, Vicente Luís Mora, José Emilio Pacheco, Miguel Marcotrigiano, Jesús Aguado, Olvido García Valdés, Alfonsina Storni, Violeta Medina.

 

Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας και έχει λάβει τα ακόλουθα βραβεία: Χρυσό μετάλλιο για το 2011 στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Έγχρωμης Φωτογραφίας της Ε.Φ.Ε. Αθηνών με τίτλο: Mater Natura, Γ΄ Έπαινο για το 2011 στον ίδιο διαγωνισμό με τίτλο: Φιλίππειον, ένα Award of Excellence στην κατηγορία Fine Art Am στο διαγωνισμό photocyprus awards το 2011, δύο Αναρτήσεις στην κατηγορία Αρχιτεκτονική στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Καλλιτεχνικής Φωτογραφίας της Ε.Φ.Ε. Κρήτης για το 2012, μία Ανάρτηση στην κατηγορία Έγχρωμο στον ίδιο διαγωνισμό, Γ΄ Έπαινο για το 2012 στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φωτογραφίας της Ε.Φ.Ε. Αθηνών στην κατηγορία Ασπρόμαυρης ψηφιακής φωτογραφίας και μία Ανάρτηση στον ίδιο διαγωνισμό στην κατηγορία Έγχρωμης ψηφιακής φωτογραφίας. Σε Επιστημονικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα τον Νοέμβριο του 2012 μίλησε για τον ποιητή – φωτογράφο Ανδρέα Εμπειρίκο.

 

 

 ____________________________________________

 

http://www.poema.gr/view_foreign_text.php?id=70

http://www.facebook.com/photocyprus/posts/291976414226645

 

 

 ____________________________________________

 

Virginia Chormoviti nació en Preveza (Grecia). Estudió Lengua y Literatura Italiana en la Universidad Aristóteles de Salónica de donde se graduó en 1996. También estudió  Lengua y Literatura Española en la facultad de la Traducción e Interpretación de la Universidad Jónica de Corfú y el titulo de su trabajo de fin carrera es: La A-ventura de Egea en la traducción. En el verano de 1993 vivió en Siena (Italia) donde asistió a cursos de lengua italiana (Superiore B) y de terminología Jurídica en la Universidad para extranjeros. En 1994 se quedó en Salerno (Italia) por un año con una beca en la lingüística. Asistió a seminarios de traducción literaria en Málaga (España) y a seminarios de lengua italiana en Atenas. En 2007 obtuvo su Master en Traducción Literaria y Humanística en Málaga y su tesis se titula: La poesía de Fortuny y la Fortuna en la traducción de su obra. Desde 2010 está en marcha su Doctorado en la Literatura Comparada en el Departamento de Lengua y Literatura Italiana en Salónica.
Como estudiante obtuvo cinco becas relacionadas al objeto de sus estudios. Ha sido profesora de italiano y de español en varias Academias de idiomas y en los últimos años enseña en la Universidad Jónica. Colabora con las revistas literarias Porfiras, Poema, Kukutsi y pública traducciones del español al griego en poesía, ensayos, cuentos, obras  teatrales. Hasta ahora ha traducido a los siguientes poetas -autores: Soledad Puértolas, Francisco Fortuny, Adrián González da Costa, Diego Doncel, Mercedes Marcos Sánchez, Vicente Luis Mora, José Emilio Pacheco, Marcotrigiano Miguel, Jesús Aguado, Olvido García Valdés, Alfonsina Storni, Violeta Medina.
Es fotógrafa aficionada. Ha asistido a seminarios de fotografía y ha recibido los siguientes premios: en 2011 Medalla de Oro en el Concurso Nacional griego de fotografía en color con titulo Mater Natura, y otro premio en el mismo concurso, un premio en la categoría Fine Art Am en Chipre, en 2012 dos premios en la categoría de Arquitectura en el Concurso Nacional de Fotografía Artística en Creta, un premio en el mismo concurso en la categoría fotografía en color, y en el Concurso Nacional de Atenas un premio en la categoría de fotografía en blanco y negro y otro en la categoría de fotografía en color. En el noviembre de 2012 habló del griego poeta – fotógrafo Andrea Embirikos en una  conferencia sobre el surrealismo que se celebró en Corfú.

Articles similaires

Tags

Partager