Shé Hawke

 

 

(USA)

 

 

 

Aquamorphia: Falling for Water

 

 

 

 

ΕΥΚΟΣΜΙΑ

 

Μητέρα των Θεών, μεγάλη τροφός των πάντων, πλησίασε

Θεϊκά τιμώμενη, και θεώρησε την προσευχή μου…

Από Σένα πρώτα Θεοί και ανθρώποι πήγασαν

Από Σένα η θάλασσα κ’όλα τα ποτάμια ρέουν.

 

Ορφικός Ύμνος XXVI Στην Μητέρα των Θεών

– Thomas Taylor Translation, 1792:151

Σε μια αρχή…

από ένα κρυφό σκοτάδι

γεννημένο απ’τον χρόνο, τον χώρο, και την ανάγκη

προήλθε το πρώτο εν δυνάμει εμβάπτισμα

που χύθηκε με δύναμη σ’ένα ευρύ φάσμα

λατρευόμενο παρθενογεννημένο

Δημιουργός των Πάντων

που θα συντάραζε Θεούς και ποιητές

και τους άνδρες στους χρόνους που θά’ρθουν

λίγοι από δαύτους θα τιμούσαν την τριπλή θεά όπως της πρέπει.

Τα ιερά της Μήτιδος υγρά θραύσματα

νοεροί γαλαξίες

αστέρες, θάλασσες, στεριές που έχουν διαρρεύσει

πλάσματα και φύλλα με στόχο τη ζωή

μια υψίστη σφαίρα φτιαγμένη από άτομα του κοσμικού χάους

συζευγμένη με την πρόθεση

οι ατμοί της παντού παρόντες.

 

Τούτη η γαλακτομάνα Aquamater που βγάζει ζωή απ’τον κόρφο της

μας προσκαλεί στο σπίτι στο ιερό συμβόλαιο

να ξαναθυμηθούμε τα μέλη των υγρών αρχών μας

την αρχέτυπη θηλυκή θεότητα

μέσω των Ηρικαπαίου, Πρωτογόνου, και Μήτιδος

την εγγενή πνευματικότητα

της θρυμματισμένης

υδάτινης τριαδικής δοξολογίας:

 

μητέρα

κόρη

άγιο πνεύμα
 

 

 

Η Αποστασία—Η Πτώση Του Νερού

 

Επειδή ο Ζευς στην αρχή της μεγάλης θεολογικής επίθεσής του,

είχε πάρει για πρώτη γυναίκα του την Μήτιδα…

απείρως σοφή… γνώριζε πιο πολλά απ’όλους τους θεούς

 

– Joseph Campbell, 1991:149

Ο Ζευς αυτήν ξεγέλασε κρυφά… την τοποθέτησε στην κοιλιά του.

 

– Hesiod’s Theogony, 143-145

Ο χρόνος περνάει.

 

Ο Ζευς του πέμπτου βασιλείου του Ολύμπου

σε μια σαρωτική κίνηση απληστίας

γνώση και δύναμη

γίνονται τα Πάντα.

 

Έξυπνο γενεσιουργό υπέρ-φυλο νερό

προερχόμενο από την Πρώτη Αιτία

που αντικαστάθηκε με νοερό αέρα

το μεγαλύτερο επονόημα παντός καιρού

πίνει την έγκυο Μήτιδα

που έχει πάρει την αρχέτυπη υδάτινη μορφή της για να τον υποφύγει

χάνεται από τον κοινό χυδαίο μύθο

όταν ο Ήφαιστος σπάει τα νερά της

και ο Ζευς κοινοποιεί την κόρη τους Αθηνά δίχως μητέρα

γεννημένη από το υδροκέφαλο κρανίο του

η καλύτερη ιδέα του

 

Μητροκτόνος λογοκλόπος.

Πώς αλήθεια το τόλμησες!

 

Η Αθηνά μεγάλωσε και έγινε σοφή

κλεμμένη από τον φόρο τιμής του θείου

χώρα

σφετεριζόμενη από τον φαλλικό λόγο

ακόμη και τώρα.

 

Τα ιερά δάκρυα αυτής της γενέσεως

δίνουν στη Θάλασσα ζωή από σμάρι

κατηγορούν τον Δία για ασεβή απάρνηση

νερού και μητρότητας μαζί.

Η Μήτις βρίσκει άσυλο

στην αμνιακή θάλασσα της δημιουργίας της

δοχείο ένος άπειρου τύπου

αρχειοθετεί την πτώση του από την χάρη για αιώνες

στην βαθιά υδατόμορφη άβυσσο

 

Ώς ηγέτις θηλών και σχισμών

εξαδέλφη Ωκεανύδων και Νηρηίδων

πέμπτη γενιά καταγόμενη απ’την ίδια

η Μήτις στήνει παγίδες στον Ποσειδώνα και τους κατώτερους θεούς

που θα απαιτούσαν την κυριότητα των νερών

δίνει τις πρώτες μάχες για το νερό.

 

Και περιμένει

υπομονετικά περιμένει

με την Τηθύ και τον Ωκεανό

και τρείς χιλιάδες υδάτινα γεννητούρια τους

για τον μυστικό μη εκκρύνοντα χρόνο

περιμένει τη μεταμόρφωσή της

την αργοπορημένη αναγνώριση

των φυλογενετικών ωδινών της

τον διχοτομημένο πέπλο.

 

χώρα χώρα χώρα

τα διαφανο-γονεϊκά νερά

πρώτο γάλα εκτοπισμένο

 

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΗΜΙΘΕΪΚΟΤΗΤΑ

 

Η Γλώσσα είναι ένα Ορφικό θραύσμα.

 

– Percy Bysshe Shelley

 

Η Ευρυδίκη δεν προριζόταν

για μακρά θνητή ζωή

τούτος ο Ορφέας είχε άλλο έργο να κάνει.

Τραγουδώντας θαύματα

Των χορδών μάγος

μόνο ένα προσωπείο

για πρώτης τάξης άγια των αγίων

μασκαρεμένος ως άνδρας

και αυτή… που χόρεψε τον χορό των Ναϊάδων

περιμένοντας στα βάθη

για το σήμα της αυλαίας…

 

Ο κορμός της Ορφικής λύρας

είναι ασπόνδυλος τώρα

σαν κεφάλι που με σκαμπανεβάσματα

πλέει στην αεικίνητη θάλασσα.

 

Ο αποκεφαλισμός τού έφερε συμπόνοια

από τις Λεσβίες τροφούς

Ορφικές κόρες

που θα σαγηνεύονταν τελικά κι αυτές

μ’ ένα άλλο τραγούδι.

Καταραμένος από τον Απόλλωνα

που διέταξε το άλαλο των χειλιών του

(ζηλιάρικο ξέσπασμα πατρικής φιγούρας, Ορφικό σύμπλεγμα—ξεχάστε

το Οιδιπόδειο)

παραγνωρισμένος από τη Σαπφώ

στους κατοπινούς αιώνες

… ω οδυρμός

 

Και με το διαχωρισμό κεφαλιού και καρδιάς

τένοντα και οστού

το πνεύμα του αιωρήθηκε

ξανάσμιξε

με το φωτεινό Γαλαξία

της δημιουργίας της Μήτιδος

αποστασία αντίστροφη

για ένα βασιλικό ειδικό

που τραγουδά και καλεί,

ακόμα

βεβηλωμένος από θνητές προσδοκίες

και τον πειρασμό της Ευρυδίκης

που παρέμεινε αγνή

και απένειμε τιμή στην Παρθένο θεά

σε κοινή ιστορία

μια ακόμα γυναίκα λιγότερη.

 

Υπέκυψε στην οργιαστική λαγνεία των Μαινάδων

σε τούτη την ενσάρκωση εν πάσει περιπτώσει

δεν ανέμενε πραγματικό διαχωρισμό νου και σώματος

τόσο σκληρή αναπαράσταση

στοιχειώνει τη γη και τους απεσταλμένους της

που ακόμα κόβονται

για κοινές έννοιες

αρκετά δραματικές

να τον απελευθερώσουν

ώστε η ψυχή του να μπορέσε να ραντίσει

τον αιθέρα

αφημένη στον καιρό

και το διάταγμα

… ενός ανέμου που σφυρίζει

ενώ η Ευρυδίκη

η καημένη η Ευρυδίκη τόλμησε από κάτω

να ψιθυρίσει ένα μοναχικό τραγούδι

σε μια ιστορία

όμηρος και μάρτυρας

ενός σκοτεινού θεού

του οποίου τα δεινά και η θέληση

του ανατέθηκαν

από μερικούς άλλους θεούς, πτώση από χάρη.

 

Ο Όμηρος το αρνείται

ο Ησίοδος το μουρμουρίζει

και η Ελευσίνα και ο Βάκχος

τραγουδούν την κρυμμένη δισημία του

ενώ ο πρώτος Ορφεύς καλεί τον κόσμο σε προσευχή

 

η πρώτη λέξη

η πρώτη προσευχή

μιας ιερής εντολής

 

 

Translators: Ilana Freedman and Vassiliki Rapti

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

H Shé Hawke είναι Αυστραλέζα διεπιστημονική  ερευνήτρια και βραβευμένη ποιήτρια στο Τμήμα Gender & Cultural Studies του Πανεπιστημίου του Σύδνεϊ. Η έρευνά της επικεντρώνεται στις διαπολιτισμικές, μυθολογικές/οικολογικές και περιβαλλοντικές αξίες του νερού. Το βιβλίο της Aquamorphia: Falling for Water (IP Press 2014) προτάθηκε για το διάσημο βραβείο Miles Franklin. Πρόκειται για μια ποιητική διασκευή της διδακτορικής διατριβής της: Aquamater: Μια γενεαλογία του αδύνατου (2008) που ανακαλύπτει την ελληνική θεότητα του νερού – Μήτιδα και ιχνηλατεί το νερό σε βάθος χρόνου και σε διάφορα ερευνητικά πεδία.

 

 

 


 

Η Ιλάνα Φρήντμαν εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή στο Τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος από το Τμήμα της Συγκριτικής Λογοτεχνίας του King’s College London (2014). Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν θέματα Σύγχρονης Ελληνικής Ποίησης, Ελληνικής Διασποράς, Διεπιστημονικών Κλασικών Σπουδών, και Πρόσληψης Αρχαίας Γραμματείας. Βοηθά στον συντονισμό των σεμιναρίων Ludics και Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών Mahindra και του σεμιναρίου Πολιτιστικής Πολιτικής (Cultural Politics) στο Weatherhead Center for International Affairs του πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

 

 

 

Η Βασιλική Ράπτη είναι Διδάκτωρ Συγκριτικής Φιλολογίας με έμφαση στο Θέατρο από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο St. Louis (2006). Κατά τά τα έτη 2008-2016 υπήρξε Λέκτορας Νεοελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και τώρα διδάσκει στο Τμήμα Γραφής, Λογοτεχνίας και Εκδόσεων του Κολλεγίου Emerson της Βοστώνης των Η.Π.Α., ενώ πράλληλα διευθύνει και το Επιστημονικό Σεμινάριο Ludics του Κέντρου Ανθρωπιστικών Επιστημών Mahindra στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου τον Ιανουάριο του 2014 ίδρυσε και το Εργαστήριο Μετάφρασης και Επιτέλεσης Ελληνικής Ποίησης, το οποίο και εξακολουθεί να διευθύνει από τότε. Επίσης από τον Ιανουάριο του 2017 είναι υπεύθυνη του Τομέα Λογοτεχνικής Μετάφρασης του ηλεκτρονικού περιοδικού Levure littéraire. Οι δημοσιεύσεις και τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη Λογοτεχνική Θεωρία με έμφαση στη Θεωρία της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και τη θεωρία του παιχνιδιού, τη συγκριτική φιλολογία, τη γυναικεία λογοτεχνία, το πρωτοποριακό θέατρο,  και τον Υπερρεαλισμό.

 

Articles similaires

Tags

Partager