Shé Hawke







Aquamorphia: Falling for Water







Mother of Gods, great nurse of all, draw near

Divinely honor’d, and regard my pray’r …

From thee at first both Gods and men arose

From thee the sea and ev’ry river flows


Orphic Hymn XXVI to the Mother of the Gods

– Thomas Taylor Translation, 1792:1512


In a beginning …

from a cryptic darkness

born of time, space and necessity

came the first liquescent soak

sprayed forth in wide array

venerated parthenogenetic

Creatrix of All

who would trouble Gods and poets

and men in times to come

few would give the triple deity her due.

Her holy moist Metisian fragments

imagined galaxies

leaked stars, seas, earths

creatures and sexes to life

a sovereign orb atomised by cosmic mayhem

wed to intention

her vapours everywhere present.


This Aquamater milk-producing bosom of life

invites us home to the sacred covenant

to re-member our moist beginnings

the original feminine divine

through Erikapaios, Phanes and Metis

the intrinsic numinousity

of the fragmented

aqua trinitarian doxology:




holy spirit






For Zeus at the start of his long theological assault,

had taken as his first wife Metis …

Infinitely wise … knew more than all the Gods.


– Joseph Campbell, 1991:149


Zeus craftily deceived her … put her in his belly.


– Hesiod’s Theogony, 143-145


Time passes.


Zeus of the fifth reign of Olympus

in a consuming sweep of greed

knowledge and power

becomes the All.


Intelligent progenic ultra-sexed water

descended from the First Cause

replaced now by intellectual air

the greatest trick of all time

drinks the pregnant Metis

who has assumed her originary water form to evade him.

She disappears from common vulgar myth

once Hephaestus breaks her waters

and Zeus declares their daughter Athena un mothered

born from his hydro-cephalic head

his best idea.


Matricidal plagiarist.

How very dare you!


Athena spawned full grown and wise

stolen from the homage of the divine


arrogated by phallic logos

even still.


The sacramental tears of this genesis

weep Thalassa into teeming life

hold Zeus to account for irreverent disavowal

of water and maternity both.

Metis finds refuge

in the amniotic sea of her creation

receptacle of an infinite kind

files his fall from grace for aeons

in the deep aquamorphic abyss.


As ruler of clefts and fissures

cousin of the Oceanids and Nereids

fifth reign descendent of herself

Metis sets traps for Poseidon and lesser gods

who would claim ownership of the waters

fight the first water wars.


And she waits

patiently she waits

with Tethys and Oceanus

and their 3,000 aquagenies

for un-secreted time

waits for her transfiguration

the overdue recognition

of her phylogenetic labours

the partitioned veil.


chora chora chora

trans-parent waters

first milk displaced






Language is an Orphic fragment.


– Percy Bysshe Shelley


Eurydice was not meant

for long mortal life

this Orpheus had other work to do.

Singing miracles

a string magician

just a cover

for a first order holy of holies

masquerading as man

and she … who danced the naiads dance

waiting in the deep

for her curtain call…


The fret of the Orphic lyre

is un fingered now

as dipping head

navigates restless sea.


Decapitation brought him sympathy

from the Lesvian nursery

Orphykian maids

who would eventually enrapture themselves

with an other song.

Cursed by Apollo

who ordered the lilt of his lips to silence

(jealous father figure tantrum, Orphic complex – forget


in later aeons

… oh woe


And with the split of head and heart

sinew and bone

his spirit wafted

re-joined the


Milky Way

of Metisian creation

apostasy in reverse

for a royal adept

who sings and summons,


profaned by mortal expectations

and the temptation of Eurydice

who remained virtuous

and paid the virgin goddess price

in common story

another woman out of the way.


He succumbed to maenad orgiastic lust

in this incarnation anyway

wasn’t expecting an actual mind body split

so harsh a representation

haunts the earth and its emissaries still

stitched up

by common concerns

just dramatic enough

to free him

so his soul could seep

into the ether

left to weather

and decree

… a whistling wind

while Eurydice

poor Eurydice ventured beneath

to hum a lonely song

in one telling

hostage and martyr

to a dark god

whose ills and wills

were assigned

by some other gods fall from grace.


Homer denies it

Hesiod murmurs it

and Eleusis and Bacchus

chant its masked duplicity

while the first Orpheus calls the world to pray


the first word

the first prayer

of a holy order






Μητέρα των Θεών, μεγάλη τροφός των πάντων, πλησίασε

Θεϊκά τιμώμενη, και θεώρησε την προσευχή μου…

Από Σένα πρώτα Θεοί και ανθρώποι πήγασαν

Από Σένα η θάλασσα κ’όλα τα ποτάμια ρέουν.


Ορφικός Ύμνος XXVI Στην Μητέρα των Θεών

– Thomas Taylor Translation, 1792:151

Σε μια αρχή…

από ένα κρυφό σκοτάδι

γεννημένο απ’τον χρόνο, τον χώρο, και την ανάγκη

προήλθε το πρώτο εν δυνάμει εμβάπτισμα

που χύθηκε με δύναμη σ’ένα ευρύ φάσμα

λατρευόμενο παρθενογεννημένο

Δημιουργός των Πάντων

που θα συντάραζε Θεούς και ποιητές

και τους άνδρες στους χρόνους που θά’ρθουν

λίγοι από δαύτους θα τιμούσαν την τριπλή θεά όπως της πρέπει.

Τα ιερά της Μήτιδος υγρά θραύσματα

νοεροί γαλαξίες

αστέρες, θάλασσες, στεριές που έχουν διαρρεύσει

πλάσματα και φύλλα με στόχο τη ζωή

μια υψίστη σφαίρα φτιαγμένη από άτομα του κοσμικού χάους

συζευγμένη με την πρόθεση

οι ατμοί της παντού παρόντες.


Τούτη η γαλακτομάνα Aquamater που βγάζει ζωή απ’τον κόρφο της

μας προσκαλεί στο σπίτι στο ιερό συμβόλαιο

να ξαναθυμηθούμε τα μέλη των υγρών αρχών μας

την αρχέτυπη θηλυκή θεότητα

μέσω των Ηρικαπαίου, Πρωτογόνου, και Μήτιδος

την εγγενή πνευματικότητα

της θρυμματισμένης

υδάτινης τριαδικής δοξολογίας:




άγιο πνεύμα




Η Αποστασία—Η Πτώση Του Νερού


Επειδή ο Ζευς στην αρχή της μεγάλης θεολογικής επίθεσής του,

είχε πάρει για πρώτη γυναίκα του την Μήτιδα…

απείρως σοφή… γνώριζε πιο πολλά απ’όλους τους θεούς


– Joseph Campbell, 1991:149

Ο Ζευς αυτήν ξεγέλασε κρυφά… την τοποθέτησε στην κοιλιά του.


– Hesiod’s Theogony, 143-145

Ο χρόνος περνάει.


Ο Ζευς του πέμπτου βασιλείου του Ολύμπου

σε μια σαρωτική κίνηση απληστίας

γνώση και δύναμη

γίνονται τα Πάντα.


Έξυπνο γενεσιουργό υπέρ-φυλο νερό

προερχόμενο από την Πρώτη Αιτία

που αντικαστάθηκε με νοερό αέρα

το μεγαλύτερο επονόημα παντός καιρού

πίνει την έγκυο Μήτιδα

που έχει πάρει την αρχέτυπη υδάτινη μορφή της για να τον υποφύγει

χάνεται από τον κοινό χυδαίο μύθο

όταν ο Ήφαιστος σπάει τα νερά της

και ο Ζευς κοινοποιεί την κόρη τους Αθηνά δίχως μητέρα

γεννημένη από το υδροκέφαλο κρανίο του

η καλύτερη ιδέα του


Μητροκτόνος λογοκλόπος.

Πώς αλήθεια το τόλμησες!


Η Αθηνά μεγάλωσε και έγινε σοφή

κλεμμένη από τον φόρο τιμής του θείου


σφετεριζόμενη από τον φαλλικό λόγο

ακόμη και τώρα.


Τα ιερά δάκρυα αυτής της γενέσεως

δίνουν στη Θάλασσα ζωή από σμάρι

κατηγορούν τον Δία για ασεβή απάρνηση

νερού και μητρότητας μαζί.

Η Μήτις βρίσκει άσυλο

στην αμνιακή θάλασσα της δημιουργίας της

δοχείο ένος άπειρου τύπου

αρχειοθετεί την πτώση του από την χάρη για αιώνες

στην βαθιά υδατόμορφη άβυσσο


Ώς ηγέτις θηλών και σχισμών

εξαδέλφη Ωκεανύδων και Νηρηίδων

πέμπτη γενιά καταγόμενη απ’την ίδια

η Μήτις στήνει παγίδες στον Ποσειδώνα και τους κατώτερους θεούς

που θα απαιτούσαν την κυριότητα των νερών

δίνει τις πρώτες μάχες για το νερό.


Και περιμένει

υπομονετικά περιμένει

με την Τηθύ και τον Ωκεανό

και τρείς χιλιάδες υδάτινα γεννητούρια τους

για τον μυστικό μη εκκρύνοντα χρόνο

περιμένει τη μεταμόρφωσή της

την αργοπορημένη αναγνώριση

των φυλογενετικών ωδινών της

τον διχοτομημένο πέπλο.


χώρα χώρα χώρα

τα διαφανο-γονεϊκά νερά

πρώτο γάλα εκτοπισμένο






Η Γλώσσα είναι ένα Ορφικό θραύσμα.


– Percy Bysshe Shelley


Η Ευρυδίκη δεν προριζόταν

για μακρά θνητή ζωή

τούτος ο Ορφέας είχε άλλο έργο να κάνει.

Τραγουδώντας θαύματα

Των χορδών μάγος

μόνο ένα προσωπείο

για πρώτης τάξης άγια των αγίων

μασκαρεμένος ως άνδρας

και αυτή… που χόρεψε τον χορό των Ναϊάδων

περιμένοντας στα βάθη

για το σήμα της αυλαίας…


Ο κορμός της Ορφικής λύρας

είναι ασπόνδυλος τώρα

σαν κεφάλι που με σκαμπανεβάσματα

πλέει στην αεικίνητη θάλασσα.


Ο αποκεφαλισμός τού έφερε συμπόνοια

από τις Λεσβίες τροφούς

Ορφικές κόρες

που θα σαγηνεύονταν τελικά κι αυτές

μ’ ένα άλλο τραγούδι.

Καταραμένος από τον Απόλλωνα

που διέταξε το άλαλο των χειλιών του

(ζηλιάρικο ξέσπασμα πατρικής φιγούρας, Ορφικό σύμπλεγμα—ξεχάστε

το Οιδιπόδειο)

παραγνωρισμένος από τη Σαπφώ

στους κατοπινούς αιώνες

… ω οδυρμός


Και με το διαχωρισμό κεφαλιού και καρδιάς

τένοντα και οστού

το πνεύμα του αιωρήθηκε


με το φωτεινό Γαλαξία

της δημιουργίας της Μήτιδος

αποστασία αντίστροφη

για ένα βασιλικό ειδικό

που τραγουδά και καλεί,


βεβηλωμένος από θνητές προσδοκίες

και τον πειρασμό της Ευρυδίκης

που παρέμεινε αγνή

και απένειμε τιμή στην Παρθένο θεά

σε κοινή ιστορία

μια ακόμα γυναίκα λιγότερη.


Υπέκυψε στην οργιαστική λαγνεία των Μαινάδων

σε τούτη την ενσάρκωση εν πάσει περιπτώσει

δεν ανέμενε πραγματικό διαχωρισμό νου και σώματος

τόσο σκληρή αναπαράσταση

στοιχειώνει τη γη και τους απεσταλμένους της

που ακόμα κόβονται

για κοινές έννοιες

αρκετά δραματικές

να τον απελευθερώσουν

ώστε η ψυχή του να μπορέσε να ραντίσει

τον αιθέρα

αφημένη στον καιρό

και το διάταγμα

… ενός ανέμου που σφυρίζει

ενώ η Ευρυδίκη

η καημένη η Ευρυδίκη τόλμησε από κάτω

να ψιθυρίσει ένα μοναχικό τραγούδι

σε μια ιστορία

όμηρος και μάρτυρας

ενός σκοτεινού θεού

του οποίου τα δεινά και η θέληση

του ανατέθηκαν

από μερικούς άλλους θεούς, πτώση από χάρη.


Ο Όμηρος το αρνείται

ο Ησίοδος το μουρμουρίζει

και η Ελευσίνα και ο Βάκχος

τραγουδούν την κρυμμένη δισημία του

ενώ ο πρώτος Ορφεύς καλεί τον κόσμο σε προσευχή


η πρώτη λέξη

η πρώτη προσευχή

μιας ιερής εντολής



Translators: Ilana Freedman and Vassiliki Rapti












Shé Hawke is an Australian cross-disciplinary scholar and award winning poet from the Department of Gender & Cultural Studies at the University of Sydney. Her research focus is the cross-cultural, myth/eological and environmental values of water. Her book Aquamorphia: Falling for Water (IP Press 2014) was nominated for the prestigious Miles Franklin Award. It is a poetic represention of her doctoral thesis: Aquamater: A Genealogy of the Impossible (2008) that rediscovers Greek Water Deity – Metis, and traces water through deep time and disciplinary fields



Ilana Freedman is a PhD candidate in the Department of Comparative Literature at Harvard University. She received her Master’s in Comparative Literature from King’s College London in 2014. Her research interests include Modern Greek poetry, Interdisciplinary Hellenism, Greek Diaspora Studies, and Classical Reception Studies. She is the graduate coordinator of the Ludics Seminar and the Modern Greek Literature and Culture Seminar at the Harvard Mahindra Humanities Center, as well as the Cultural Politics Seminar at the Weatherhead Center for International Studies.



Vassiliki Rapti holds a PhD in Comparative Literature with an Emphasis in Drama from Washington University in St. Louis (2006) and was Preceptor in Modern Greek at Harvard University during the years 2008-2016. She is currently Affiliated Faculty in the Department of Writing, Literature and Publishing at Emerson College and Chair of the Ludics Seminar of the Mahindra Humanities Center at Harvard University. She founded the Advanced Training in Greek Poetry Translation and Performance Workshop, which she has run since then. Since January 2017 she is the Director of the International Translation Literary Committee of the multi-disciplinary electronic literary review Levure littéraire (France-Germany-USA). Her publications and research interests center upon literary theory, especially ludic theory and translation theory, comparative literature, women’s writing, cultural studies, and avant-garde theatre and performance, with an emphasis on Surrealism and classical reception studies.






H Shé Hawke είναι Αυστραλέζα διεπιστημονική  ερευνήτρια και βραβευμένη ποιήτρια στο Τμήμα Gender & Cultural Studies του Πανεπιστημίου του Σύδνεϊ. Η έρευνά της επικεντρώνεται στις διαπολιτισμικές, μυθολογικές/οικολογικές και περιβαλλοντικές αξίες του νερού. Το βιβλίο της Aquamorphia: Falling for Water (IP Press 2014) προτάθηκε για το διάσημο βραβείο Miles Franklin. Πρόκειται για μια ποιητική διασκευή της διδακτορικής διατριβής της: Aquamater: Μια γενεαλογία του αδύνατου (2008) που ανακαλύπτει την ελληνική θεότητα του νερού – Μήτιδα και ιχνηλατεί το νερό σε βάθος χρόνου και σε διάφορα ερευνητικά πεδία.




Η Ιλάνα Φρήντμαν εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή στο Τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος από το Τμήμα της Συγκριτικής Λογοτεχνίας του King’s College London (2014). Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν θέματα Σύγχρονης Ελληνικής Ποίησης, Ελληνικής Διασποράς, Διεπιστημονικών Κλασικών Σπουδών, και Πρόσληψης Αρχαίας Γραμματείας. Βοηθά στον συντονισμό των σεμιναρίων Ludics και Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών Mahindra και του σεμιναρίου Πολιτιστικής Πολιτικής (Cultural Politics) στο Weatherhead Center for International Affairs του πανεπιστημίου Χάρβαρντ.




Η Βασιλική Ράπτη είναι Διδάκτωρ Συγκριτικής Φιλολογίας με έμφαση στο Θέατρο από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο St. Louis (2006). Κατά τά τα έτη 2008-2016 υπήρξε Λέκτορας Νεοελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και τώρα διδάσκει στο Τμήμα Γραφής, Λογοτεχνίας και Εκδόσεων του Κολλεγίου Emerson της Βοστώνης των Η.Π.Α., ενώ πράλληλα διευθύνει και το Επιστημονικό Σεμινάριο Ludics του Κέντρου Ανθρωπιστικών Επιστημών Mahindra στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου τον Ιανουάριο του 2014 ίδρυσε και το Εργαστήριο Μετάφρασης και Επιτέλεσης Ελληνικής Ποίησης, το οποίο και εξακολουθεί να διευθύνει από τότε. Επίσης από τον Ιανουάριο του 2017 είναι υπεύθυνη του Τομέα Λογοτεχνικής Μετάφρασης του ηλεκτρονικού περιοδικού Levure littéraire. Οι δημοσιεύσεις και τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη Λογοτεχνική Θεωρία με έμφαση στη Θεωρία της πρόσληψης της αρχαίας τραγωδίας και τη θεωρία του παιχνιδιού, τη συγκριτική φιλολογία, τη γυναικεία λογοτεχνία, το πρωτοποριακό θέατρο,  και τον Υπερρεαλισμό.


Articles similaires