Rosa Enriquez

 

 

España Galicia

 

C:\Users\rodica\AppData\Local\Temp\Rosa Enriquez by Sue Rainblow_12.jpg

 

PEXEGUEIRO*. A POÉTICA DO DESENFREO

 

 

Soy siempre el mismo,/ Mi corazón es siempre el mismo./(…)Y yo, extiendo las esteras doradas de mis versos/Quiero decirles a ustedes/Mis palabras más tiernas. (…) Ni siquiera la muerte me importa! /¡Que importa que yo parezca un cínico/Con un farol colgando del trasero!/Viejo, buen y supercabalgado Pegaso, ¿Qué falta me hace a mí tu trote blandengue?/Yo he venido como un severo maestro. A cantar y a ensalzar a las ratas. (La confesión de un granuja. Serguéi Esenin)

 

AUTORRETRATO DO FILLO ILEXÍTIMO DO DEMO: PEXEGUEIRO BAUTIZADO CON MEXO DE CABRA

 

 

Alfonso Pexegueiro*  representa coma ninguén, na opinión de Luciano Fernández,  o malditismo na literatura galega de hoxe e obriga a poñer en evidencia as foscas engrenaxes da institución literaria. Unha frase contundente e dura que non debería deixar indiferente a ninguén que sinta un mínimo interese e respecto pola poesía.

Pero hai máis declaracións coma esta, nas que se defende a relevancia do poeta. Tal é o caso de Xosé Manuel Eyré, Miguel Anxo Fernán-Vello, Chus Pato, ou o propio Ferrín, cuxa mensaxe non pode ser máis directa. Coma sempre, con moita pólvora e poucas magnolias, o de Celanova tira a matar. O Ferro, como lle din os máis achegados, saca de dentro o animal lingüístico, destrózanos con esa lucidez e bravún orixinal. Entón algo fede, notamos o cheiro a rancio resentimento que denuncia. Lóstregos  pois sobre a grisalla de látex, sobre ourizos domesticados que tristemente nunca se abrirán…  No entanto, este fillo da furia, expulsa o que lle oprime na gorxa porque despreza a inxustiza, máis aínda se nola pretenden coar solapadamente, coma se fósemos idiotas, incapaces de percibir esa maneira tan “elegantemente violenta” de suprimir o que desborda.

Daquela, consegue, mellor que ningún outro que trate o asunto, explicitar o ridículo daqueles que teñen intentado silenciar o ouveo poético indiscutíbel de Alfonso Pexegueiro. Debemos pensar entón que, coma  no conto do raposo e das uvas, simúlase a indiferenza ante o que non se pode alcanzar nin coas mans, nin co entendemento?. Non podemos nin queremos crer iso. Sería certamente lamentábel.

Pero vaiamos ao artigo en cuestión, vexamos un fragmento do mesmo, para algúns incendiario, coma todas as verdades que Ferrín adoita botar pola boca, dado o seu desdén por cantos dengues e melindres enarboran a paisaxe poética benpensante, e observemos como entra de cheo no asunto, sen disimulo: “A aparición de Desatinos dun maldito de Alfonso Pexegueiro debería obrigar a pensar a súa figura e perfil na nosa literatura. A preguiza, a ambición de numerosos aspirantes á cativa gloria que as letras galegas poden dar, a envexa máis ruín, o caciquismo cultural, a abulia dos repetidores de sínteses histórico-literarias, teñen borrado ao escritor da actualidade literaria.

 

Neste artigo -publicado en Diario 16, no 1991-, que obviamente non ten perda, o autor de Estirpe, critica o sistema literario e manifesta con rotundidade que tal silenciamento constitúe unha solemne estupidez.

Nada máis idiota que o lugar común, que non sei quen inventou, e que reza, con pequenas diferencias, así: “A poesía galega, sumida na vergoña do socialrealismo, foi liberada por obra e gracia de dous libros e dous autores a finais dos 70: Arcadio López Casanova e X.L. Méndez Ferrín que publican Mesteres e Con pólvora e magnolias, libros que abriron un camiño etc etc etc”. Nada menos certo…

E prosegue coa súa exposición, que, á marxe das invectivas, como dirían seguramente no seu día os máis reacios, convértese para nós nun valioso documento que ha servir para comprender mellor a historia da literatura galega máis recente.

Consideramos esta opinión de Ferrín, un auténtico documento de interese literario. Do mesmo xeito que o son  aquelas consideracións de Eliot, por exemplo, nas que manifestaba a profunda admiración e dependencia poética da obra de Pound –En los últimos años he maldecido muchas veces a Mr. Pound, porque nunca estoy seguro de que pueda llamar míos a mis versos; cuando estoy más satisfecho de mi, veo que se me ha pegado algún eco de algún verso de Pound.– ou aqueloutras de Paul Valéry, ao respecto de Rilke, que deixaban clara a súa sorpresa por “semejante abuso de intimidad y silencio”, ao comprobar, admirado, a soidade altisonante na que vivía naquel Castelo de Muzot, onde o foi visitar. Facemos esta comparación sen ningún complexo, pois ambos autores -Pexegueiro e Méndez Ferrín- son exemplo disto mesmo, da ausencia de límites, pretensións e envexas estúpidas. Dous poetas diferentes que se valoran e respectan. Fainos falla máis disto na Galiza.

Daquela, recollemos a idea de Ferrín e reivindicamos a necesidade de volver sobre a figura de Alfonso Pexegueiro, na medida en que a súa produción poética constitúe  un legado literario vital que nos ha axudar, sen dúbida, a ampliar a propia visión -ás veces exigua, por non dicir cutre- e fornecer un Estado Poético Independente e desacomplexado, capaz de xerar auténticos vínculos coa anterioridade e fomentar o contacto entre poetas que, se ningún medo, escriben e describen a irracionalidade lóxica, coma un géiser. Entendemos pois, que non existe xustificación posíbel para intentar obviar a obra visionaria de Pexegueiro que, certamente, nos honra. Malia que non o merezamos.

Ante isto, e partindo do noso estricto interese polo feito literario, abrumadas polo silenciamento, veñen á nosa cabeza aqueles versos incombustíbeis de Ginsberg que comezaban o seu ouveo vociferante exactamente así:

Eu vin as mellores mentes da miña xeración destruídas pola tolemia, esfameadas histéricas núas, arrastrándose polas rúas dos negros ó mencer, á procura dun buco furioso…”. Cantas veces máis imos repetir a mesma infamia?. Existe, ademais da envexa e da mediocridade, algún outro estímulo que nos conduza a tan absurda actitude?

 

Cómpre que nos preguntemos estas cousas, para poder deixar atrás os vellos resentimentos e limitarnos á valoración da obra, á marxe de filias ou fobias, pois de algo ten que servir a intelixencia que se nos presupón como animais racionais que, segundo parece, somos. Así é que nós, descoñecedoras da armazón sistémica e do motor que pulsa as accións de seu, insistiremos nisto: é necesario  volver ao autor de Angoares, regresar ao seu imaxinario,  hediondo ás veces, visionario e florecente outras, e pensar con rigor no que representa, na súa altura poética.

Gústanos ese Valente fillo da puta/ fillo dunha nai/ con ovarios nos peitos/(…)que lambe triste as estrelas/ (…) o cabeza parida do averno/fillo ilexítimo do demo/ e bautizado con mexo de cabra”. Farémolo aquí, neste artigo, mais sabemos que axiña  disfrutaremos da súa densidade creativa e multiforme asistindo á representación de A illa das mulleres loucas que terá lugar no Teatro Principal de Compostela, o 27 de maio. E se isto parece un anuncio, asumiremos esa crítica, porque é precisamente o que pretendemos, lembrar o que paga a pena lembrar: un espectáculo realmente interdisciplinar que cohesiona música, teatro e poesía, sen impostación, pois non busca provocar. Faino e punto. Provoca. Exalta. Abruma.

 

DE PEXEGUEIRO* A NEVERMORE: UNHA PONTE CARA A ILLA.

E mentres agardamos por esa representación, intentaremos aquí, neste texto, iniciar a nosa análise cun poema fundamental, Autorretrato -pertencente a Círculos de auga (1970-1976)-, porque pensamos que é o idóneo para cruzar “a ponte” que, como se suxire en A illa das mulleres loucas, serve de entrada a ese mundo orxiástico de exquisitez e auténtica frescura.

Pexegueiro é todo o contrario dun poeta reseso. Sente intensamente. As palabras conseguen desbordalo. Non somos donos da palabra que escribimos, afirma convencido cun riso entrañábel, e nós, arrastradas por esa irracionalidade asumida e interiorizada que expón sen vacilar, pensamos que ten toda a razón. Convéncenos e, irremediabelmente, queremos saber máis. Daquela, lemos. Fagocitamos ese manifesto poético a prol da singularidade, sempre tan próxima a visións, aparentemente, enaxenadas. Loucura verbal e pornográfica. Desdén. Profundo desdén. A poesía é tamén iso: ganas de matar, de torcer a razón e fracturala. De irse.

É este xeito de sentir, esta desconcertante fuxida na procura da palabra perdida, pois non todas as palabras serven –Ás veces as palabras eu facíaas coincidir cos soños e entón si que as gozaba. Cos soños eu era feliz, coas palabras non sempre. Limiar de Blasfemias de silencio, polopropio Pexegueiro-, o que nos lembra un pouco o tecido expresivo  incoherente que tanto deslumbra en Panero. Fala pois de desatino, de incesto e ligazóns co averno. Transita nos intersticios dun caos –Escribo dende a ausencia que me representa; dende a desorde, novamente do limiar de Blasfemias de silencios– que, a efectos literarios, convértese en algo prometedor, por visionario, aínda que nin Pexegueiro, nin Panero sexan ningunha promesa. Eles xa cumpriron coas musas. Son ambos os dous poetas de entendemento agudo e sentimento delgado, semellantes sen o pretenderen.

O magma da beleza que cobre a poesía de todos os tempos e de todos os lugares, ten estas cousas, estende o seu manto e ofrece acubillo a aqueles/as que elixe. Así que tanto Pexegueiro, coma Panero, son poetas no salón da casa e no cuarto de baño. Eis a causa de que, mesmo con cada alusión escatolóxica, conmovan e removan todo nunha danza histérica coas musas enriba das feces. Con toda la cara. Como auténticos granujas indencentes y rotos que orinan  sobre nosotros, como imaxinamos que podería ter ditoPanero dende Nevermore… Xa que logo, de igual modo que o poeta español se retrata no poema  EL LOCO  -en Last river toge ther, (1980)- así o fai o galego no seu Autorretrato.  Vexamos isto:

“He vivido entre los arrabales, pareciendo/ un mono, he vivido en la alcantarilla/transportando las heces, / he vivido dos años en el Pueblo de las Moscas (…) Fui una culebra deslizándose/ por la ruina del hombre, gritando/ aforismos en pie de los muertos,/(…) y sólo pude pensar que de niño me secuestraron para una/ alucinante batalla…” (EL LOCO, L.M. Panero)

“Son bandido –  indesexable –  tolo -/ (…) alumeado de cínifes – meto as mans / nos sobacos – e/ arrinco morangos de chocolate/que lambo chupando os dedos-/ tunante – malparido sinvergonza -/fillo ríspido da rata (natural)/que odia o fascismo por ser home -/e ama as flores con corazón/ de gusano -/así – pegado o que é meu e san/á fiestra – CAGHO – hago caca –(Autorretrato, Pexegueiro)

Así é que non podemos resistirnos, queremos esa procacidade, a raiba toda, o incesto ancestral e libre, un tema que tamén os dous autores recollen nos seus versos, facendo explícito que repudian os prexuízos que o condenan por esquecer a realidade sobre o asunto, ligada, segundo explicou Levi Strauss, á necesidade dunha certa exogamia para favorecer as relacións entre distintos grupos, considerándose así, a raíz disto, que o tabú do incesto constituiu o paso da natureza á cultura. Nin Panero nin Pexegueiro aceptan o devandito tabú. Intuímos que o consideran unha consecuencia do medo que, xeración tras xeración, foise explicitando na prohibición, castrando en nós esa posíbel tendencia natural a sentírmonos atraídos por algún familiar achegado, algo que se ve reforzado polas medidas punitivas ao respecto, non unicamente legais, mais sociais, na medida en que activan o resorte do desprezo, xerando nas persoas o aborrecemento psicolóxico por quen o practica coa consecuente vergonza pública.

No entanto, e, a pesar de ser este un tema xa presente en múltiples textos anteriores á obra destes poetas -lémbrese, por citar un exemplo ben antigo, o caso das fillas de Lot, que quedaron grávidas do seu pai (Xénese19, 31-36), ou doutro máis recente, na novela de Márquez, Cen anos de soidade- nós destacamos este interese común en ambos escritores por servirnos aquí para amosar, non tanto a influencia entre eles, pois en palabras do propio Pexegueiro, esta non existe -á marxe de que goste moito da obra de Panero-, como dese xeito tan semellante de sentir que, sen dúbida, consideramos moi interesante, na medida en que refrenda a idea dun magma emocional preexistente, anterior ao feito literario. Somos diversos, certo, mais resulta imposíbel non parecérmonos en nada. Sempre hai algo que é común a todas as persoas. Está fóra, na realidade exterior, que tamén, xa se sabe, é anterior á linguaxe. Estas conexións son pois totalmente normais entre escritores/as que non se coñecen e que, nalgúns casos nin sequera son coétaneos/as. No entanto, pareceunos interesante visibilizar esta aquí.

 

Pero volvamos ao incesto, vexamos primeiro como aborda o tema o español no seu poema Bello es el incesto. Observemos que nel, ademais da referencia explícita ao termo, calificándoo de fermoso, ofrece un exemplo, dá conta do bico delituoso entre nai e fillo:

Bello es el incesto, / hay torneos de lanzas y juegos/ y el vino promete su derrame/(…) Cándido, hermoso es el incesto/ Madre e hijo se ofrecen sus dos ramos/ de lirios blancos y de orquídeas, y en la boca/ llevan ya el beso para desposarlo.”  (Bello es el incesto, poema do libro El que no ve, 1980)

Por outra banda, en A illa das mulleres loucas, por exemplo, no poema XVI, atopamos isto: E no río as mans  cometeron incesto temerosas e clandestinas. Ou estoutra referencia, no XXVIII, onde Liadín expresa o desexo de proclamar o amor que sente polo seu irmán, neses tres primeiros versos que Pexegueiro colleu emprestados dun poema anónimo irlandés: “!Non llo ocultedes a ninguén!/ El foi o meu namorado/ da alma, se tiven outros amores”

Todo isto do tabú do incesto, adquire no autor galego máis peso, na medida en que, progresivamente, afonda no asunto, pois non se contenta con lanzarnos unicamente “fogonazos” poéticos, senón que, ao final do poemario, ofrece a historia completa desa paixón impúdica e incómoda para todos -A muller o rei. O conto-, agás para os propios protagonistas que, como puidemos aprezar neses tres versos do poema XXVIII, adoitan defender o seu desexo incontrolábel, pois senten que non pode haber delito en amar.

Daquela, insisitimos en que posúen Panero e Pexegueiro unha alma parecida que se dehidrata coa opresión, xa que logo precisan expandirse. Nós, se somos intelixentes, permitiremos que o fagan, pois están ás portas de Nevermore e da Illa ondeante, lugares estes sonde todo cabe. O amor. O sexo. O incesto. O baleiro. A angustia. A loucura. Sobre todo esta última, que, novamente, está presente na obra dos dous, igual que a infancia, os espellos e a morte. Son estes últimos motivos temáticos, que acabamos de mencionar, unha proba máis da próximidade entre ambos os dous autores, talvez neuróticos, mais sempre excelentes e polimórficos que nin se coñeceron, nin se falaron nunca.

 

A ILLA, UNHA VÍSCERA A LATEXAR NO BALEIRO: A CONCIENCIA LIBERADA

Ao respecto de A Illa das mulleres loucas, temos de recoñecer que non podemos abarcar nun só artigo todo o que nos gustaría; no entanto, intentaremos achegarnos o máis posíbel ao desconcerto lector ante o protagonismo absoluto da linguaxe. E para comenzar, valerémonos doutro artigo ben interesante, o de Xosé Manuel Eyré, publicado en A Nosa Terra no 98. Nel, o crítico e escritor, redunda na idea do silenciamento, denunciada anteriormente por Ferrín no 91.

 

Daquela, coma o de Celanova, Eyré entra de cheo no asunto con estas palabras: Alfonso Pexegueiro é un poeta incómodo, dos que non pon as cousas fáciles. Desde Seraogna a Hipatia. (…) Un autor inxusta e excesivamente silenciado, pero como podemos permitirnos semellantes luxos supérfluos? En nome de que? O tempo non perdoa e todo volve ao seu sitio, peor para quen se empeña en vivir engañado, non hai mellor cego que o que non quere ver.

Se prestamos atención ás datas deste artigo e do de Ferrín, veremos que ese tempo, no que Eyré confía, tarda, pois do 91 até o 98, pasaron sete anos e a situación de “sitio poético” sobre Pexegueiro continúa. As preguntas retóricas, a modo de queixa, non deixan de ser iso, retóricas. Xosé Manuel Eyré sabe ben que, de agardarmos pola xustiza poética -que non sempre se produce- hannos dar as as uvas. A Pexegueiro témolo que recuperar xa. Que se mollen entón os que teñan que mollarse, eses que posúen os fíos dos que cómpre tirar para que a revolución poética se produza e quitarnos de enriba esta poeira abafante.

Mentres, aquí, seguiremos con Eyré. Fixarémonos no que di da Illa das mulleres loucas noutro artigo, publicado en A Nosa Terra no 2004, que é o que nos interesa: A Illa das mulleres loucas é un poemario polimórfico e formalmente transgresor. A polimorfia nace do feito de tratarse dunha poética fronteiriza entre a poesía breve, a prosa ultrabreve lírica e inclusive o teatro.

Gústanos esta idea que propón Xose Manuel da polimorfia, ademais doutra que prantexa noutro fragmento do artigo onde menciona a importancia do lector ou lectora, como compoñentes esenciais nese proceso de recepción de calquera obra. Sabemos que sempre se parte da creación, isto é evidente, pois sen creación non hai obra. Posteriormente, inícianse os trámites burocráticos -impresión, discusións co editor/a etc etc-, bastante tediosos, e, finalmente, chégase ao máis interesante: a recepción da obra por parte do lector/a, que, nas propias palabras de Pexegueiro, recollidas neste artigo, completa e redondea o proceso:

“…cando se descobre ou se inventa algo só se ten acceso a unha parte. A outra parte (ou partes) queda agochada no interior da linguaxe, ou da representación, e é tan extensa e intensa (ou máis) como a que a escrita ou  imaxe comprensíbel pretende manifestar”.

Daquela, e mesmo que Pexegueiro non cite explícitamente aos/ás lectores/as, ou inclusive espectadores/as, podemos entender que todo iso que afirma, ao respecto do que a linguaxe agocha, está íntimamente vencellado a nós. Crucemos entón a ponte –cara a ponte, F., cara a ponte– que dará entrada á illa: un espazo cuxas coordenadas xeográficas ignoramos e no que o tempo parece ser redondo, envolvente, cambiante… De modo que, descubrir o lugar exacto, implica aceptar que estamos nun constructo alegórico estraño que recolle da literatura máis clásica -o autosacramental-,  ou doutra, un pouco máis moderna -William  Blake, por exemplo, un poeta moi aprezado por Pexegueiro, que encheu os seus textos coa visión de seres coma os Gigantes e o Abismo Inifinito de “The marriage of heaven-, eses nomes que dan vida á pararrealidade ondeante do autor. Así sucede co Desexo que, para singularizarse, está escrito con maiúscula, adquirindo deste xeito unha personalidade propia, con carácter representativo na medida en que fai referencia a unha colectividade ansiosa, non a un único individuo.

 

Fálasenos aquí da ansia de querer morder o mundo cos dentes, da obsesión por extraer da vida o licor sagrado; porén, vemos que, de socato, aparecen unha serie de binomios, aparentemente absurdos, determinados pola propia alternancia entre pracer e temor. De tal maneira é isto así que, cando unha das múltiples voces que intervirán ao longo deste conto -non narrado, mais suxerido- , pregunta “Quen son eses que camiñan e están sós, finxen, choran, morren e endexamais viven?”, comprobamos a existencia de dúas perspectivas.

Por unha banda, a do mundo exterior, prosaico e tedioso: o mundo que habitamos, suceptíbel de ser observado por unha alteridade descoñecida que habita nun lugar diferente. E pola outra, unha segunda perspectiva xa anunciada, a dos que viven na Illa xa e miran o Bosque dende alí, experimentando unha liberdade soñada que lles permite ver todo nidiamente. Nós, en certa maneira, sentimos que tal lugar está aí diante cando con audacia se nos suxire unha concreción espacial absurda que non indica nada. Unicamente incrementa o estrañamento ao presentarse este dato, no medio dunha serie de imprecisións que contribúen a xerar o absurdo. Vexamos este dato, despois da intervención dese narrador poético pouco conciso:

Quizais non cheguen dúas vidas para recoñecer o mundo como memoria e presente, como signo e loucura, como pracer e goce, como dúbida, como dor, e noticia de que non existe máis inferno que a nosa miseria, nin máis esperanza que o noso desexo. Pasou nun Nosque…a 27 quilómetros o mar. Non dou nome  nin lugares exactos, nin tan sequera as iniciais se corresponden coa realidade dos nomes.

Se miramos o texto de arriba, con calma, vemos que aparecen, primeiramente, en letra negra  binomios contrapostos que alertan sobre do absurdo da vida. Posteriormente, lemos en letra tamén negra, a frase da que falabamos arriba, esa onde, sorprendentemente, se nos dan datos concretos pero inútiles, Pasou nun Bosque… a 27 quilómetros que xeran unha atmósfera rara. Por outra banda, aparecen suliñadas outras frases que permiten comprobar o carácter narrativo do poema, o coñecemento que o eu-poético ten do que lle rodea e a capacidade que posúe para facer valoracións. Daquela, descubrimos que temos diante de nós un narrador poético omnisciente. Eis a densidade de A illa das mulleres loucas que, de feito, nos deixa “bouche bée”, pois estamos ante un poemario extraordinario que conxuga poesía, prosa e drama con grande acerto.

Así, ademais deste narrador poético omnisciente que aparece no poema prólogo -DESEXO- recentemente comentado, observamos a aparición de algunha anotación teatral explícita, por exemplo, cando comeza  a parte, Como a noite ¿Virás?, vemos que o autor, non o narrador poético, proporciona datos moi xerais, pero que resultan ilustrativos para afacérmonos ao contexto que se nos suxire. As anotacións serían estas: (dor de I.D.) (danza).

Á marxe desta anotación explícita esteticamente no texto como tal, podemos atopar outras que están a medio camiño entre unha anotación e parte do tecido narrativo-descriptivo. Vexamos algún exemplos dese tipo de indicacións explicativas:

Sentados, adornados, movidos polo estraño/alocohol dos brazos, elas bailaban.

(a multitude foise retirando en silencio barullo polas rúas vellas algo molladas e unha muller trinte e sete anos tiña os seus ollos aínda fixos na Praza do Cadarso)

Recoñecemos pois a múltiple perspectiva -á que contribúen as outras voces que acompañan ao narrador poético- que, de feito, por desconcertantes, ás veces poden abrumar ao querer nós sabelo todo. Porén, isto non é necesario. Non debemos preocuparnos en absoluto pensando que non demos abarcado o que se nos quixo dicir. Intentar descodificar cada detalle é un labor prolixo, ademais de pouco estimulante que, sen dúbida, irá en detrimento do pracer lector.Por outra parte, tendo conta da tendencia cubista da linguaxe en Pexegueiro e a intención de darlle absoluta prioridade a mesma, que sentido pode ter miralo todo en segmentos separados?. Hai que distanciarse. Valorar outras perspectivas e aceptar que escollemos un poeta complexo. Asumido isto, xa podemos comezar a xogar. A construír a historia con el.

Imaxinemos que estamos nesa ILLA DAS MULLERES LOUCAS, entendamos que nela, a coralidade é imprescindíbel. Iso, sen falarmos do narrador poético e nós, que, como lectoras ou lectores, formamos parte do texto, na medida en que o autor non quixo, ou non puido dicilo todo porque talvez a linguaxe, como el mesmo explica, pode dominarnos.

Deixemos que a imaxinación nos arrastre, e que cadaquén fabrique a illa que lle pete na súa cabeza. Nós, as que aprezamos a este “bandido-indesexable-tolo/ incipiente-candil de tebras-/escuro chirriar de vento-/ deseherdado-cabrón-húmida/ choia que se arrastra/ (…)o que empezoña pedras…”, coidamos que é esta unha entidade estraña, suspendida no aire, de sexo feminino, por suposto, e con vida propia. Parece rara, e, como todas as cousas que o son, resulta preciosa. Nunca se deixa arrastrar polo vento, xa que logo non pode romper.

 

 

 

 

 

 

 

__________________________

* Alfonso Pexegueiro

Naceu en Angoares en 1948. Iniciou a súa actividade literaria en 1975 coa creación do Grupo de Comunicación Poética "Rompente". Fundador en 1980, xunto con outros autores, da Asociación de Escritores en Lingua Galega, foi o seu secretario ata xuño do 1985, ano no que marcha a vivir a Barcelona para voltar, no ano 2000, a Galicia. Da súa obra poética cómpre salientar o poemario Seraogna (1976), libro anovador considerado po algúns críticos como precursos dos novos rumbos que seguiría a creación poética galega. Con Mar e naufraxio obtería o Premio da Crítica Galicia de 1978. En 1984 publicou A illa das mulleres loucas, reeditado por Galaxia en 2004. No eido da narrativa publica Relatos para salferir (1981) e Desatinos dun maldito (1991), continuando o seu labor poético na derradeira década do século XX con ¿Serán os cisnes que volven (1995) e Hipatia (1998).

 

Páxina da autora na AELG

Blog de Rosa Enríquez

Articles similaires

Tags

Partager