Koukis Christos

 

 

(Ελλάδα)

 

 

 

ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΙΝΟ

 

‘Εδώ κάτω ζούνε άνθρωποι κι εσύ χαζεύεις την θέα’

Η αγάπη μου με μαλώνει

Αλληλούια – Μας διέλυσε η μοναξιά

Τέφρα η σκληρότητα στα πνευμόνια μας – Αλληλούια

 

Πού είναι οι λαοί, πού είναι οι φωτιές τους

‘Τα λάθη μας πλατάνια’

Η  αγάπη μου με σπαράζει

Μισή στον ίσκιο μισή στο φως

Με τα σανδάλια του ωκεανού στα πόδια της αλέτρι

Σαν το νερό που δεν κρατάει κακία στον γάργαρο χρόνο

Η  αγάπη μου είναι ο κόσμος χωρίς τις ψευδαισθήσεις

Της φύσης το τετράπλευρο ρούχο

Η αρσενική και η θηλυκή ανάγνωση

Τα ρήματα που τακτοποιούν το σπουδαίο

Το σμάλτο στο καλούπι της ομορφιάς

Βράζουν τα υπόγεια της γης και χύνονται νησιά

Παίρνουν τα χέρια μου ένα συναίσθημα

Βράζουν τα καλώδια της καρδιάς και χύνεται συνείδηση

 

Η αγάπη μου βλάσφημη, δεν συνομιλεί με το κράτος

Σκαρφαλώνει στον σφυγμό του καλοκαιριού, στον ιστό της αλήθειας

Η αγάπη μου Ιερουσαλήμ, Νέα Υόρκη, Πεκίνο, Μέκκα, Φτωχά Προάστια

Η αγάπη μου έβγαλε απ’ το λαιμό της το μενταγιόν της Ευρώπης

Στόμα με στόμα έρχεται η σιωπή της αλλαγής

 

Η αγάπη μου δωρητής της έκπληξης και της απροσδόκητης τροπής

της εκτός προγράμματος

Η αγάπη μου πληρώνει τους φόρους της

ζωγραφίζοντας πυκνοκατοικημένες κουρτίνες

ξεβιδώνοντας καμένα κεριά από ανθρώπινες χρεoκοπίες

σώζοντας θηλιές από βέβαιο πνιγμό

διορθώνοντας εξισώσεις στον μαυροπίνακα των ψυχών πλένοντας το αίμα απ’ το πάτωμα των αγορών

 

Ο έρωτας και μόνο αυτός δεν είναι επινόηση, τ’ ανθρώπου κατασκεύασμα

Οι μαγνητικές καταιγίδες δεν αλληθωρίζουν τα φιλιά των άστρων

Η αγάπη μου δεν φοβερίζεται

 

Φρεγάτες πουλιών ηχούν το στρίψιμο της σκέψης

Το πίκρισμα των αμετάκλητων πάγων και τα λύτρα

για την χαμένη όραση των ακτών

Η αγάπη μου φωνάζει να γίνεται η κηδεία του καλοκαιριού δημοσία δαπάνη

Φτύνει τον κόρφο της όταν ονειρεύονται οι τραπεζίτες

Αυτό μάλιστα! Είναι κοινωνική καταξίωση!

Ο θεός σας είναι μικρότερος της φήμης του

 

Η αγάπη μου είναι ότι γυρίζει, δίχως περικοπές περήφανο και δυναμωμένο

στο επόμενο της ζωής

Τα χαλινάρια στους ψηφοφόρους του μηδενός

Η αγάπη μου είναι ότι ανατριχιάζει δίχως φθορά

Είναι το ξωκλήσι που φιλιούνται με λαχτάρα οι ρημαγμένες αγάπες

Το καπάκι του διάφανου κόσμου

Το ‘όχι’ και το ‘μη’

 

Η αγάπη μου είναι το αγνάντεμα, το ζύγωμα, το άγγιγμα

Η ανελέητη βροχή και το στέγαστρο

Η αγάπη μου παίρνει την ευθύνη

Η αγάπη μου είναι η ελεύθερη Ομιλία

 

 

 

ΠΙΣΙΝΑ

 

Είσαι συνομήλικη με την αυγή, πώς γίνεται

μες στην λάμψη πριν καν τινάξει ο ήλιος τα σεντόνια του

Την ώρα αυτή ο μόχθος ετοιμάζει πρωινό, η διαφορετικότητα πλένει το πρόσωπό της

η δροσιά σκουπίζει την αυλόπορτα της υγείας

και τ’ άσπρα σπίτια δένουν στον καρπό τους το αύριο

 

Οι θερμοφόρες της θλίψης τυλίγονται στις χήρες της χαράς

την ώρα αυτή τα κρίνα στρέφουνε το στόμα τους στο πέλαγος

να πάψουνε οι μελανιασμένοι καιροί να μαυρίζουνε τα κύματα

Στα χέρια σου τα σύννεφα νύφες κιμωλίες, πώς γίνεται

οι ψίθυροι του μέλλοντος θαλασσοταραχή

χαλάνε τον τόπο οι σιωπές σου, λαμποκοπούνε οι νύχτες σου

 

Όλο βρίσκω πως είσαι αλλιώς

κάτω απ’ το φουστάνι σου καίει μια κόκκινη παραλία

 

πώς να κρυφτείς απ’ τ’ άλλα κορίτσια, τις ψηλοτάκουνες ερήμους τους

πώς να γλιτώσεις όταν αστράφτεις πόθο

Σ’ έχουν εγκαταλείψει σε καθαρές γραμμές, πώς γίνεται

να ξελογιάζεις συνεσταλμένα χωράφια

να ξεματιάζεις αφύλακτες διαβάσεις

να τρίβεις τον πυρετό στο πρόσωπο του σκοταδιού

 

Στην πλάτη σου ψήνεται η αμαρτία

κεντάει ο πλούτος χρυσές μετάνοιες

Στον ομφαλό σου ξαποσταίνουν οι κομήτες

πίνουνε φως τ’ αστέρια

Η παραπανίσια φλόγα σου γεμίζει τα κενά της δικαιοσύνης

 

Όπου η Ανατολή δεν μιλάει, τ’ αυγά της η λύπη γεννάει

μουδιάζει το δεξί σου χέρι και θολώνουνε τα γόνατα

σηκώνονται οι λαοί κι ανάβουν τους κρατήρες

μην φιμωθεί τ’ ανθρώπινο κορμί σε μια ρηχή πισίνα

Πίσω απ’ τον φράκτη σου δεν φτάνω πια να δω

 

Κόβω την τρυφερότητα χαρτοπόλεμο και την μοιράζω

στους ανέμους της αυλής σου

μα  Εσύ

έξω απ’ τους πύργους είσαι πριγκήπισσα

έξω απ’ της σκέψης το νερό πνιγμός

έξω απ’ το φως  Φωτεινή .

 

 

 

Ηλιόλουστη τραγωδία

 

Μην αναλύεις τον ήλιο, είναι ελληνικός

με τα εφτά φωνήεντα και με τους πέντε φθόγγους

με τα σταρένια όνειρα και τις καμπύλες της κλεψύδρας

 

Η θερινή ώρα τ’ ανθρώπινου κορμιού σε μια γλώσσα

σ’ ένα τραγούδι, σ’ ένα γερό τραπέζι

ματίζοντας τον Χρόνο με φρέσκο χρόνο

 

Ιστορία είναι ότι συμβαίνει Εδώ και το χρώμα των συνεπειών

Η εξήγηση απλωμένη στο φως του Παντού

αυτόπτης μάρτυρας η θάλασσα και τα χρονόμετρα της σκόνης

ο χωματόδρομος με τις ελιές,  τα δάκρυα των ανθρώπων

 

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, από το μπλε καντήλι

από το στόμα το ανοιχτό με τ’ αμμώδη χείλη

το εργαστήρι του κλίματος και τον υδροφόρο του πνεύματος

Σημείο βρασμού της Έντασης του Κόσμου

Τι όμορφο μέρος να μεγαλώνουνε τα όνειρά μας

 

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, ποιος χρειάζεται μετεωρολόγο ;

εδώ ο άνεμος είναι κορίτσι δεκαοχτώ χρονών, ένας χρυσός ξεσηκωμός

δεν πιστεύει ότι χάνεται, δεν ακολουθεί  ότι πιάνεται

 

Μην αναλύεις την ελευθερία, την ελληνικότητά της

Προσεκτικά κάνε τα βήματά της

Φτιάξε λιγάκι σοβαρά τις λεπτομέρειες της

τι κι αν φοβάμαι όσο ακριβώς κι εσύ

πάντα με το λίγο δε γίνεται να ζούμε

 

Για τις σκιές προφήτης είναι το φως

το φως που πάει κι έρχεται σαν την παλίρροια

 

 

 

Εβελίνα

 

Μεγάλωσα με τα Σκαθάρια και με τις Πέτρες

την γύρη της μελωδίας και το μελίσσι της δροσιάς

κι έμαθα πως η καλύτερη ζυγαριά είναι τα παιδικά μας χρόνια

 

Πίσω από το φεγγάρι πάντα το αταξίδευτο καράβι

Μπροστά απ’ τα σοκολατένια ξυπνητήρια τα δαγκωμένα εμπόδια

Μες στις φραουλένιες λάμπες τα πολύχρωμα συμπεράσματα

Πάνω στ’ άλογα ζαχαρωτά οι κοσμογυρισμένοι άνεμοι

Γύρω απ’ τα γρανιτένια πειράματα οι άγραφες εξισώσεις

 

Ο μάγος, η ρόδα και οι φυσαλίδες του γέλιου

Η σκοποβολή σε παρατημένες καρδιές

Το τραμπολίνο πάνω στην Πανσέληνο

Η απέραντη πολιτεία και η απένταρη πολιτική

Η κουκουβάγια που εφημερεύει και οι κούκλες στο τζάμι

να ξεφουσκώνουν τις σκιές

Η αλληλογραφία με το αόρατο

Οι κρίκοι της αλήθειας

 

Η ακρόπολη της στοργής : η Μητέρα, η Αθηνά, η Παναγιά

 

Ο μικρός Τυμπανιστής και η Άγια Νύχτα

Τα λερωμένα ρούχα και ο σκοτωμένος φόβος

Τα χτυπημένα γόνατα στο ξύλο των καλών αιώνων

Η γεύση του εφικτού στα επιχειρήματα της Φαντασίας

Ο ήχος των εννοιών και η εντύπωση των λέξεων

Η κατακόρυφος της Ομορφιάς και ο Ύπνος

που έρχεται φυσικά και θαυμαστά

ως μόνος κληρονόμος των βλεφάρων

 

Εβελίνα, μικρή μου Εβελίνα

πρέπει να είσαι λουλούδι έτσι που κλείνεις τον ουρανό σ’ ένα κλωνάρι

Οι τύχες της αλλαγής υπόθεση δική σου

Τραγούδησέ μας, τραγούδησέ μας

για την ισότητα των δακρύων

για τις ιδανικές αναλογίες του ονείρου

για το αιώνιο πλεόνασμα του Παιχνιδιού

 

Είναι αργά, πολύ αργά γι’ αυτόν τον Κόσμο να ζήσει χωρίς Αγάπη

 

 

 

Η εξορία

 

Είσαι η Ευρώπη που ονειρεύτηκα μικρός

αληθινή σαν θάλασσα, δίκαιη σαν ισημερία

άπιστη στο απόλυτο και στην εκδίκηση

Όποιον δρόμο σκέψης κι αν ακολουθήσω

η Ομορφιά σου δεν με απελπίζει

στα χείλη σου επικυρώνεται η αρχή και το τέλος

 

Μετρημένη στο κλιμακόμετρο του παράλογου, φρόνιμη όπως το Παν

δεν διαλύεσαι από την Βία και την Ανάγκη

Πάνω στις κορδέλες των μεσημβρινών

την πιο τρελή ποινή της άνοιξης εκτίεις και ανθίζεις

ποτέ και σε καμιά γη δεν πτώχευσαν λουλούδια

Δε νοιάζεσαι και δεν παλεύεις να τακτοποιήσεις

την Γεωμετρία του ισημερινού

την άλγεβρα που λάμπει πέρα στον αγνό χώρο

εκεί που αρνούνται τα μάτια μας να στραφούνε

απ’ τις σκιές λιγάκι ψηλότερα

 

Μπαίνεις στην αγάπη

όπως η λάβα ιππεύει την θάλασσα

με το αλφάδι του ανέμου και το ζύγι του γαλάζιου

τα δάχτυλά σου ακτογραμμή στις ψαλμωδίες των πουλιών

Ψηλή σα σύννεφο και γυμνασμένη σα νερό

ξέρεις πως η μοναξιά έχει την ίδια όραση με το σκοτάδι

και πως το σκοτάδι δεν έχει όραση καμιά

 

Σε ποια μεριά του φεγγαριού κοιμάσαι

λάφυρο του χρόνου και προίκα του κρυμμένη;

Υπόγεια λίμνη, Ανάμνηση μιας σπουδαίας καταιγίδας

αθέατη από τον Κόσμο τον αντιληπτό, τον θολωμένο

Ριγμένη στην Ευτυχία και στο Τώρα, στην ανάσα τους

 

Ειπωμένη φευγαλέα στο βλέμμα των εραστών και πάλι

ξεχασμένη στην τρυφερότητα της Φύσης και την παράδοξη

σε μας κατάφαση της

 

Ο ουρανός είπε το « ναι » , το χώμα « εννοείται »

κι εγώ τους επαλήθευσα λέγοντας τ’ όνομά σου

πρώτη πρώτη απόφαση μας η ψήφιση του καλοκαιριού

αυτό είναι πολίτευμα, αυτή είναι πολιτική κοινωνία

 

Η ζωή είναι υπέροχα σκληρή

και πάντα, πάντα

ένα φιλί εξηγεί τον Χρόνο

 

 

 

Tinker bell

 

Ο Παράδεισος είναι γεμάτος μελανιές

θερισμένα στάχυα και διάλογο

Μια επίκαιρη αιωνιότητα

 

Έχω αλλάξει τόσες φορές όνομα, αριθμό και γραμμές

μα δεν κατάφερα να πειράξω το γυμνό κορμί

το πυρακτωμένο πριν καν μπει στη φωτιά

την τεχνική που κεντάει την μοίρα της ευτυχίας

το άγγιγμα της αιώνιας ταλάντωσης

 

Έχω διαβάσει όλα τα παραμύθια και βέβαιος είμαι

πως υπάρχει τ’ όνομά σου

 

ο ανθόσπαρτος βίος σου

πως είσαι το σινιάλο για να περνάει ο νους μου

καθαρός μέσα στη χώρα της ηδονής

 

Είσαι πιο όμορφη και από τα παιδικά μου χρόνια

Πώς κυβερνάς τόση γοητεία

από το τελευταίο θρανίο μιας ανέμελης αστραπής

πώς ξέρεις τ’ όνειρο απ’ έξω κι ανακατωτά

τον τρόπο που αλλάζει το χιόνι σε διαμαντόσκονη

 

Σαν ρίχνεις παντού τόσο φως

τρέχω με χαρά να ταιριάξω τόσες σκιές

Βράδιασε! Στις πόλεις βράδιασε

Η σοφία βρίσκεται ένα φιλί μακριά μας

 

 

 

Woodstock

 

Ένα παιδί γεμίζει την Σελήνη μ’ ένα χρυσό μολύβι

και με ρωτά και με ρωτά

‘τότε χρόνος τώρα χρόνος ποιά είναι η αλλαγή’

κι εγώ του αποκρίνομαι κι εγώ του απαντώ

‘ίδια νερά μ’ αλλιώτικοι πνιγμοί’

 

 

 

 

 

Articles similaires

Tags

Partager