Carmen-Francesca Banciu


Carmen-Francesca Banciu

Photo: Marijuana Gheorghiu






Excerpts From Leichter Wind in Paradies


English translation:

Pat Snidvongs, Harvard University

Julia Dubnoff, PhD.

Carmen-Francesca Banciu


Greek translation:  

Dr. Vassiliki Rapti, Harvard University

Dr. Vladimir Boskovic, Postdoctoral Fellow, Princeton University

Dr. Andreas Triantafyllou, PhD



Levure Littéraire has embarked on a collaboration with The Advanced Training in Greek Poetry Translation & Performance Workshop which Dr. Vassiliki Rapti directs at Harvard University. The translation workshop’s mission is to foster a dialogue among professionals in poetry translation and performance with an emphasis on Greek poetry, both ancient and modern. Through presentations and intensive collaborative work, it helps rethink the role of translation today in order to advance the participants’ translation skills and ultimately produce a body of work of translations that can be shared with others. Having thus far hosted more than twenty talks on a variety of topics by speakers all over the world, it has recently undertaken the daunting task of translating the poetry collection, Leichter Wind in Paradies by Carmen-Francesca Banciu. In addition to Director Vassiliki Rapti and author Carmen-Francesca Banciu, members of the Workshop involved in this translation project include Pat Snidvongs, accomplished translator currently studying on the graduate level at Harvard University, Julia Dubnoff, PhD, Vladimir Boskovic, Postdoctoral Fellow at the Seeger Center for Hellenic Studies, Princeton University and Andreas Triantafyllou, PhD.

The goal of this collaboration is to produce simultaneously two works of translation, one in English and one in Greek. The translation workshop selected Banciu’s work for a variety of reasons. First of all, because it posed a number of challenges to our group, as its author is a Romanian author who lives in Berlin and works and expresses herself in German and we wanted to explore this facet of the task of a translation that exceeds national boundaries.  Importantly, Carmen-Francesca Banciu not only switched languages, but made use of the German language in an innovative way, creating new words and “playing” with her adopted language to such a degree that she created new metaphors reflecting her experience of feeling “at home” in both languages (Romanian and German). Secondly, it was the appeal of the collection with its rough materiality of language and deeply philosophical tone that is reverberated not only in the use of language, but also in its inclusion of stunning original photos by the author herself. Finally, the unique ties that Carmen-Francesca Banciu has developed with the Greek language and landscape over the years was enough to trigger our interest and make us deem it appropriate to include it in the frame of this Workshop that is devoted to Greek poetry and performance. We hope that we will complete this project by the end of this summer and a significant portion of it in its three versions (German-Greek-English) will be presented in the International Book Fair in Thessaloniki, Greece, in the spring of 2016, hosted by the Goethe Institute.






Last night I forgot to close the lid of the rubbish bin.

The ants appeared in front of me.

They have built an ant road.  They crawl up to

the rubbish in a thin line.

Still no road below.

I close the lid and break the road.

Some ants are locked inside.  They

will be taken to the rubbish dump.  On the other side

of the village.  Where the rubbish containers sit.

Far away from here.

Will they find their way back to the house?

Will they create a new home?

Will other ants accept them?

Adopt them?

Or will they be lost in foreign lands?

I keep the lid closed.



Ελαφρύ αεράκι στον παράδεισο



Ξέχασα το καπάκι του σκουπιδοτενεκέ

όλη νύχτα ανοιχτό. Τα μυρμήγκια μπροστά μου


Έχτισαν έναν μυρμηγκόδρομο. Σκαρφαλώνουν

στον σκουπιδοτενεκέ σε μια στενόμακρη πορεία.

Ακόμη κανένας δρόμος αποκάτω.

Κλείνω το κάλυμμα και διαλύω τον δρόμο.

Κάποια μυρμήγκια έχουν κλειστεί μέσα. Θα

μεταφερθούν στη χωματερή. Στην άλλη πλευρά

του χωριού. Όπου και τα απορριμματοφόρα.

Μακριά από ’δώ.

Θα βρούν το δρόμο του γυρισμού;

Θα χτίσουν καινούργιο σπιτικό;

Θα τα δεχτούν τα άλλα μυρμήγκια;

Θα τα υιοθετήσουν;

Ή θα χαθούν σε ξένη γη;

Κρατάω το καπάκι κλειστό.





«Πρωινή διάθεση»


Το τραγούδι των τζιτζικιών κάνει το τοπίο να

τρέμει. Νηνεμία. Η θάλασσα σιγά σιγά ξυπνά. Η

οροσειρά της Κορώνης αναδύεται μέσα από την πάχνη.

Η θάλασσα βάζει τον πέπλο της. Κάτω από τον πέπλο,

το νερό κινείται με μύρια σκιρτήματα

και λικνίσματα.

Αυτές τις κινήσεις θέλω να απαθανατίσω.

Να τις περιγράψω.

Να τις βαπτίσω.

Να ανακαλύψω την αφηρημένη τους μορφή.

Να τις εκφράσω

Να φτιάξω το κάθετί με λέξεις.


Θα έπρεπε να κάνω άπειρες τολμηρές απόπειρες.

Ακόμη και μετά την πρώτη απόπειρα, αναγνωρίζω κιόλας τα όριά μου.

Δεν προλαβαίνω να κάνω τη δεύτερη απόπειρα και νά ’τη κιόλας

η θάλασσα αλλάζει κίνηση. Ο πέπλος της έχει ήδη γίνει διαυγέστερος.

Το φως μεταμορφώνεται αδιάκοπα.  Πώς θέλω να το κατακτήσω με τις λέξεις μου!

Μόλις αντιλαμβάνομαι κάποια διάθεση και θέλω να την διατηρήσω μέσα στις λέξεις, διαστρέφω αυτό που είναι.
Οτιδήποτε είναι αλλάζει. Ασταμάτητα.

Αλλάζει με μία ανείπωτη  δεξιοτεχνία. Σαν να μην ήταν ποτέ κάτι.

Άραγε πότε υπάρχει αυτό το κάτι;

Αναγνωρίζω τα όριά μου. Και θέλω να πάω πέρα από αυτά.

Έξω απ’ το εγώ μου, ο κόσμος είναι απεριόριστος.




«Morning Moods»


The cicadas’ song makes the landscape tremble.  The air stands still.  The sea slowly awakens.  The mountains of Koroni emerge from the mist.  The sea is veiled.  Beneath the veil, the water moves in millions of quivering and crumpled patches.
I want to capture these motions.
Describe them.
Give them a name.
Discover their abstract form.
Find an expression for them.  Bind everything in words.
I search.
I would have to make a million daring attempts.  Even after the first try, I already recognize my limits.  Before I dare to make another attempt, the sea has changed its motions.  Its veil has turned more translucent.  The light transforms itself endlessly.  How can I seize this with my words?
As soon as I perceive a state, and want to preserve it in words, I distort what is.
What is changes. Endlessly.
It changes with an ineffable swiftness.  As if there’s never something.  So when is there something?
I recognize my limits.  Yet wish to go beyond them.  Outside my “I”, the world is limitless.




«Δίψα για τη θάλασσα»


Χαράματα η θάλασσα μοιάζει να λικνίζεται ελαφρά κάτω απ’ τον πέπλο της.
Ο ήλιος κινείται αργά και φωτίζει τα θολά ρηχά νερά κάτω από μένα. Κατακτά ακόμη ένα  εκτενέστερο μέρος του τοπίου. Τρυπά τον πέπλο. Τον λιώνει. Ξεπροβάλλει η θάλασσα. Το γαλάζιο. Η θάλασσα όπως όλοι την γνωρίζουμε.

Η θάλασσα απορροφά την προσοχή μου. Σαγηνεύει το βλέμμα μου. Περπατάω έξω στη βεράντα, τα μάτια μου αλυσοδεμένα με τη θάλασσα. Κάπου κάπου απελευθερώνομαι σαν από όνειρο και ανιχνεύω το περιβάλλον μου. Παρατηρώ ό,τι έχει ξεθωριάσει στο μυαλό μου. Μια προέκταση των ελαιώνων και των πέτρινων σπιτιών. Παλιά και σύγχρονα ελληνικά σπίτια. Μανιάτικοι πύργοι. Οι αμέτρητες στροφές και τα ζικζακ του επαρχιακού δρόμου. Όλα αυτά με αποκόβουν απ’ τη θάλασσα.

Διψάω για τα χρώματα της θάλασσας. Μία ακόρεστη επιθυμία. Πώς μπορώ να συνεχίσω να ζω; Πώς μπορώ να ζήσω μόλις εγκαταλείψω αυτόν τον τόπο; Υπάρχει στ’ αλήθεια ζωή μακριά απ’ τη θάλασσα;



«Thirst for the sea»


In the early morning, the sea seems to sway gently beneath its veil.  The sun moves slowly and illuminates the murky shallows below me.  It conquers an ever larger part of the landscape.  Pierces the veil.  Dissolves it.  Out comes the sea.  The blue.  The sea as we all know it.

The sea absorbs my attention.  Bewitches my eyes.  I walk out onto the terrace, my eyes tethered to the sea.  From time to time, I free myself as from a dream, and examine my surroundings.  I notice what has faded from my mind.  An expanse of olive groves and stone houses. Old and modern Greek homes.  Maniot towers.  The countless twists and turns of the country road.  These things cut me off from the sea.

I thirst for the colors of the sea.  A craving that cannot be sated.  How can I go on living?  How can I survive, once I leave this place?
Is there a life without the sea?










Born in Lipova, Arad County, in 1955, Carmen-Francesca Banciu wins Arnsberg’s International Short Story Prize in 1985. In that period, her name goes on the « publication ban » list. In 1991 she establishes in Berlin, where she starts to write texts in German. Volume: Manual of Questions (1984), Fenster in Flammen (1992), Filuteks Handbuch der Fragen (1995), A day without President (1998), Vaterflucht (1998), Land voller Ein Helden (2000), Berlin ist mein Paris ( 2002), Deborah (2005), Das Lied der traurigen Mutter (2007)

Articles similaires