Alfonso Láuzara Martínez

 

C:\Users\rodica\AppData\Local\Temp\ALFONSO LÁUZARA FOTO.JPG

          

 

(España)

 

 

OURO NEGRO

                                                                         

Chove por fóra, choro por dentro

ollos que foron azuis de ozono

ceos que agora son de cemento

grises, bágoas coma pedras

terróns de salxemas

no café deste tempo.

 

Homes que pasan no tempo detido

pola rúa tomada de rostros alleos,

choutan os pasos, distintos

todos quedan sen dono

no chan que recolle bágoas do ceo,

segue chovendo ácido diñeiro

pasa un felpudo pingando

que é un cadelo asustado

tamén sen alma nin dono

e segue chovendo.

 

Ensimesmado deixo cae-la testa

na fonda escuridade do meu café

e vexo o arrepiante pozo negro

do Terceiro Mundo preto,

ouro negro para o G-7

(Rusia sería o oitavo pasaxeiro)

ouro negro para a canalla

unión europea e norteamericana.

Ouro negro.  Maldito ouro negro.

Todos  témo-lo nos beizos.

 

 

DÍA MARRÓN

 

Marronea óleo oeste

Isobara mar rodea

Ollo meniña ollo negro

Luxación continental doenza

Ollo morte Galiza borrasca

Mapamundi frío roto en pezas

Ovo fritido golfo ferve

Porta escura ollo fiestra

Ollo terra ollo mar rodea

Horizonte piche litoral occidente

Sen sol gasóleo sol oeste

Mar de ron hoxe en día marrón.

 

 

AMANTE PRESO

 

Tanta ilusión pisoteada…

é difícil acender o sol cada mañá.

Cada pequeno esforzo sufocado,

cada coitado agromar non será fraga

cando no lugar da esperanza resulta doado incendiar.

O amante preso quixera erguer da cama.

No chan un rompente de escume embotellado.

Na fiestra tapiada con zapatos vellos, un cartaz:

zona verde, non pisar

 

 

SENTENCIA

 

Encolliches,

es un monstriño tenro

que dá voltas nesta hora

no remuíño maino do meu café,

nese raro xirar de zurdo redireccionado.

Afogarás

terás unha morte doce,

no fundo agarda ese lodo,

un pouso derretido de azucre moreno.

 

 

Salvación e xustiza

 

Eis a cuestión. Ten que ser!

Procurar a salvación nas ideas ben levadas

con sentimento lume arterial arde avante.

Procurarmos xustiza nese horizonte vermello

onde escachan en cada solpor mil amenceres.

Nunca xuíz oh deus! Sempre parte

sen antídotos dos templos contra a miña infelicidade.

O horizonte seduce coa promesa arrubiada,

sen garantía, que o máis veloz tampouco alcanza.

Sálvese quen poida! e nin deus se salva.

E o peito inzado latexa coraxe e reclama sangue

e reclama e proclama o dereito a salvarme

de ti e de quen queira salvarme. Detente!

A túa xustiza ten fendas de intereses interesantes

e non sae de balde, non! chuza sangue.

Eu sei. A miña cabeza é un artefacto en silencio

que ti meu salvador manipular non sabes.

E ti sabes. A xustiza eterna dura un intre,

e nese intre podes xa para sempre salvarte.

Ou salvarte sen xustiza. Para que queres salvarte?

Vaite cara ese horizonte sempre, aínda que non alcances!

Eis a cuestión, meu amor. Ten que ser!

 

 

AQUELA NOITE

 

Aquela noite fría   en Compostela

de paseo antigo ebriagado e bohemio

en que lle deu por tender o corpo como un lenzo 

pousado   en pleno centro da entrañábel praza

                   do Obradoiro de poesía e soños

tan só para contemplar ante si a inmensidade

dende o corpo de elegancia rendida

proxectada con soberbia cara o ceo estrelecido.

A xeada sempre escolle as costas para entrar no corpo.

Unha figura maxestosa de contornos

como unha fermosa ondulación da pedra,

en harmonía co ancestral cosmos que procura,

negra sombra que do seu asombro se asombra

para deixar na lúa a pegada dun soño.

Era todo desexo fatal incontíbel en garda en espera

Todo era tentación doce a caer en decadencia

e deixarse caer xa sen remilgos sobre un corpo ben acaído

tan suavemente, como orballo na madrugada, esa fera

e depositar aquel bico delicado nos perfilados beizos,

procurar con ansia o cosmos cara a cara

e remexer estrelas coa lingua ebriagada de lus

para a posteridade.

         A tentación alí estaba na praza.

                            Sen dúbida, 

                                         a imaxinación no luar desatada.

Era un intre de pedra xeada. El suaba a fío.

Aquela noite fría, Compostela        era un bico na lembranza.

Afroxou o nudo da garabata, mais xa era tarde.

O dandi penduraba enforcado no devalo.

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

(Vigo, 1971)

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Escribe poesía e contos. Forma parte do colectivo poético galego  “A Porta Verde do Sétimo Andar”, no que participou na publicación de dous libros colectivos de poesía: “A porta verde do sétimo andar” e “Sétimo andar, poesía alén”.  Ten publicado contos e poesía en varias revistas e libros colectivos: Estación Central, Os Viaductos, As voces do pan, Atenea, Madrygal… A súa obra tamén está moi presente no medio dixital. Participa ademais nos Filo-cafés en Galiza e norte de Portugal, colabora coa asociación portuguesa Extrapolar, e tamén con frecuencia en recitais e todo tipo de actos culturais.

Articles similaires

Tags

Partager