Adrián González da Costa

 

DA COSTA, FOTO

 

(ΙΣΠΑΝΙΑ)

 

 

 

Αυτή έρχεται σε μένα

 

Αυτή έρχεται σε μένα, διαπερνά τη ζωή μου

όπως μια βελόνα την κόρη ενός ματιού,

όπως ένα αγκάθι την κόρη ενός ματιού,

όπως μια αντανάκλαση, ένα λαμπύρισμα της θάλασσας

την κόρη ενός ματιού.

 

Όπως η λάμα ενός σουγιά, ή ένα μαχαίρι

που κόβει το ψωμί, το χωρίζει, επιδέξια στο τραπέζι,

αυτή κόβει και διαιρεί το χρόνο, μέρα και νύχτα,

πάνω στο ευγενικό μέτωπο αυτών που την κοιτάζουμε.

Και στη σάρκα, η ουλή αυτής της κοπής χωρίζει

άνοιξη και χειμώνα, το πριν και το μετά.

 

Με τα χέρια γεμάτα νομίσματα, φθάνουν.

Έρχονται από πολύ μακριά για να την δουν να χορεύει,

για να την δουν να γελά, για να δουν τα χείλη της,

Λένε:

Τα μαλλιά της δεν είναι μαύρα, ούτε καστανά, ούτε ξανθά.

Λένε:

Με τα χέρια γυμνά, για δέκα τέσσερα νομίσματα

μέση σαν αυτή την έχω σφίξει εγώ.

 

Με τα χέρια γεμάτα νομίσματα, φθάνουν.

Έρχονται από πολύ μακριά για να την δουν να χορεύει.

Παίρνουν πλοία και τρένα. Βδομάδες ταξιδιού

για ν΄ακούσουν τη φωνή της, για να δουν τα χείλη της.

 

Και με δάχτυλα γυμνά, το ένα μετά το άλλο, αυτή

ξεκοκαλίζει τα σώματά τους σαν ώριμους καρπούς.

 

 

 

Ο γυρισμός στο σπίτι

 

Ο γυρισμός στο σπίτι είναι η επιστροφή στην κοιλιά,

στη μητρική μήτρα, στην πηγή.

 

Κόκκινη σαν μια πληγή στο πλευρό,

σαν σταγόνα αίματος που ψυχορραγώντας πέφτει,

το απόγευμα στο φως ξετυλίγει την παραβολή της

κι ο ζητιάνος ο Μιγκέλ καταριέται ή ουρλιάζει.

 

Α, η γη μου, σάπια στις δυο της όψεις.

Πατρίδα μικρή και μεγάλη, πάμφτωχη

σ’ όλα τ΄άλλα, εκτός απ΄τη μεγάλη

ειλικρινή και γενναιόδωρη χειρονομία

της απόρριψής της στο φτωχό,

σ΄οποιον δεν έχει.

 

Στο σταθμό, οι βαλίτσες,

φθαρμένες στις άκρες,

στριμώχνονται και χτυπιούνται όπως οι άνθρωποι.

Προσμένουν ένα χέρι να τις λυτρώσει

από τόση εχθρότητα, το ίδιο κι οι ιδιοκτήτες τους.

 

Όμως εγώ, χάρη σ΄αυτόν, έχω τα φωνήεντά μου.

Όμως εγώ χάρη σ΄αυτόν, έχω τις έξη χορδές μου.

Όμως εγώ χάρη σ΄εκείνη, έχω το

υποκοριστικό μου.

 

Και μπορώ να οριοθετώ, για όλους αυτούς,

τη γη της εστίας,

δίχως πέτρα ή αγκάθι να με πληγώνει στην εμπειρία.

 

 

 

Βραδινό νερό

 

Ανέλπιστα, ήδη τη νύχτα

έφθασε απ΄έξω ως τα αυτιά μου

μια γυναικεία φωνή. Και τα λόγια της

πικρά, ειπωμένα απ΄το θλιμμένο ράδιο,

γέμισαν το δωμάτιο που είναι η ζωή μου.

 

Άνοιξα τα μάτια. Πιο πέρα απ΄το κλειστό

ταβάνι αυτού του δωματίου, πιο πέρα

απ΄τον μαύρο, ακίνητο ουρανό, του Νοέμβρη,

πρέπει να λάμπουν, περιστρεφόμενα, τ’άστρα.

 

Και, δεδομένης αυτής της άχρηστης σκέψης,

άχρηστης και πεζής, όπως το να θέλω

να είμαι άλλος, αργά, ονειρεύτηκα

πως ήμουν ένας ναυαγός, μια άγκυρα και πως βυθιζόμουν,

βυθιζόμουν στα δίχως βάθος νερά αυτής της φωνής.

 

 

 

Πρόσμεναν το κύμα

 

Πρόσμεναν το κύμα. Ώρα με την ώρα

το πρόσμεναν. Ζούσαν

τον χρόνο του ώριμου

καρπού, του ακίνητου πουλιού

πάνω στο ήσυχο κλαδί, την κατάρα, τη λάμψη

αυτής της μοιραίας κοπής του σουγιά.

 

Πρόσμεναν το κύμα , ώρα με την ώρα

το πρόσμεναν. Ένιωθαν,

κοντά, το ανέλπιστο χτύπημα, τη μοναξιά

την πείνα, το ξαφνικό και μεταφορικό κρύο

την προδοσία όλου του κόσμου στο φιλικό χέρι.

 

 

Πρόσμεναν το κύμα. Κι άκουγαν,

μακριά στο σκοτάδι, τις παλίρροιες,

τις παλίρροιες να αλλάζουν

αργά.

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

Ο Adrián González da Costa γεννήθηκε το 1979. Η μητέρα του είναι από την Αγκόλα και ο πατέρας του Ισπανός. Σπούδασε στη Σεβίλλη και εργάζεται ως καθηγητής Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στην Ανδαλουσία (Ισπανία).

 

Το 2002 του απονεμήθηκε το σημαντικό βραβείο ποίησης Adonáis για το βιβλίο Rua dos douradores και ένα χρόνο μετά το βραβείο Ópera prima της ανδαλουσιανής κριτικής για το ίδιο βιβλίο. Το 2012 του δόθηκε το διεθνές βραβείο Ισπανικών Γραμμάτων του Πανεπιστημίου της Σεβίλλης για το βιβλίο Por el sueño afuera.

 

Έχει κάνει πολλές μεταφράσεις από τα πορτογαλικά στα ισπανικά, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η συλλογή Συζητήσεις με φωτογράφους του εκδοτικού οίκου La fábrica, Η Helena Almeida μιλά με την Isabel de Carlos και Ο Jorge Molder μιλά με τον Jose Augusto Bragança.

 

Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε πολλές ανθολογίες μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: Andalucía poesía joven, Poesía por venir, Epitafio del fuego και Aquí y Ahora.

 

 

 

____________________________________________

 

Μετάφραση: Βιρτζίνια Chormoviti

image001

Articles similaires

Tags

Partager