ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΥΑΚΟΣ

 

LEVURE 12 PHOTO DIAPO DIMITRIS LYACOS Greece

 

(Ελλάδα)

 

 

 

POENA DAMNI

 

 

Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ (αποσπασμα)

 

Ποιους ετοιμαζουν παλι για αποψε; τα πρωινα  αποβρασματα

εξω απ’ τις πορτες, στραγγισμενος σωρος, χερια και ποδια

σαν των αγαλματων, μισοσκεπασμενα στη λασπη,

και περιμενουν, πως να φυγουν (κουφια και σαπια

καικια τους καταπινουν για πουθενα,

 

για πουθενα ολοι μαζι, με το αρωμα του χωματος που κλεινει

απο πανω, της καλης τους ελπιδας που κλεινει ξανα.) Κι οι

υπολοιποι σε ενα τραινο για πού απο ενα κοσμο που ηταν,

μεχρι να φτασουνε που, μακρια, εκει που δε νιωθεις, τιποτα

δεν ανεβαινει στα αυτια σου στη μυτη σου,

 

μονο ο φοβος. Κι οι υποψιες, τα κρυφα βλεμματα η κουραση,

καθενας ενα φτερο χωρις σωμα. Χτυπωντας στο μυαλο ενα ενα

κι ολα μαζι, ριπες θαλασσιων νεκρων, σιδερενιων ιππων οπλες

βουλιαγμενοι τροχοι, αλυσιδες που φυτρωνουν στη λασπη,

ενας φιλος διπλα σου κλαιγοντας. Κι ομως

 

σ’ αυτες τις κουφαλες, απ’ τα γκρεμισμενα αρματα φεγγει

σαν ενα κερι οπως καποτε σε αυτα τα ξωκκλησια των

Χριστιανων, που μαζευουν τα φερετρα γυρω τους. Αυτοι ειναι,

οι ιδιοι που θαφτηκαν τωρα, γυμνοι, και σαπισε το σωμα τους

πιο γρηγορα τωρα, χωρις φωνες και πενθος

 

και καθυστερηση. Κι ομως ακουγονται το μεσημερι τα βηματα,

τραγουδια, ο θανατος τραγουδωντας μεσα απ’ τη μητρα της

μανας σου,  των γυναικων που παλευαν να σηκωθουν

απ’ το χωμα. Η το ‘κρυβαν κατω απ’ τη γλωσσα τους, σα

μυστικο, που αν το μαθαινες δε θα γυρνουσες.

 

Κι ομως το μυαλο παντα γυριζει στα μερη που δε θα γυρισει,

ξεθωριαζει, ξεθωριασα με ολα αυτα στο μυαλο, στο τελος

αυτο το κομματι δεν κολλαει πουθενα, εγω, το κεφαλι που

γερνει, ο δρομος που φευγει απ’το παραθυρο η εκπληξη πως

στεκεσαι ακομη, καθως τα αχνα φωτα απ’ εξω με αφιονιζαν,

 

ενεσεις κατευθειαν στα ματια. Κι ομως, καταλαβαινω

το δρομο να τρεχει και μεσα μου, βλεπω, σαν αιτους, που

ειχαν κατεβει στα ερειπια σκυμμενους, πανω απ’ τους

πνευμονες στηθεια ανοιγμενα, καρδιες, ζαρωμενες

χαμενες. Κι ο αδερφος σου διπλα να κλαιει.

 

Ξεχασε τη πια αυτη την παλια ιστορια, ασε, ηδη εχει βουλιαξει

αρκετα, αυτος ο κοσμος πισω σου δε θα βγει ξανα απ’ το

                                                                      σκοταδι

πεθανε πια, δεν εχει ματια να δει προς τα πανω, δεν εχει κεφαλι

να ξεπροβαλλει από το κελυφος. Μονο ενα κοκκαλο

που σου θυμιζε κατι, μα όχι πια για πολύ.

 

Περασαμε κι απο αυτό το λιμανι, πλησιαζουμε τωρα, η

                                                                      θαλασσα

εχει ηδη φανει ο βραχος του σβησμενου Φαρου που σου

                                                                      ελεγαν,

ειμαι ηδη μακρια, κι ομως γι λιγο σας σκεφτομαι ακομη που –

εσεις, οι εξαντλημενες σας πολεις, τα γερασμενα

 

παιδια, οι ερωτες που πονανε τα δοντια τους, τα βαγονια γεματα

πνιγμενους, η αληθεια που σφιγγει, γυρω απο οσα γινανε

                                                                      σφιγγει

το λετε, μαζευονται ολοι μαζι, ενας κυκλος, η αγχονη, τα

                                                                      δεντρα

ο καρπος που δεν πεφτει στη γη, τα σπασμενα κορμια απο

                                                                      αγαπη,

ο φιλος που δεν τον βλεπεις και δεν τον ακους,

 

κοιτα ακομη που διπλα σου

 

 

 
Με τους ανθρωπους απο τη γεφυρα (αποσπασμα)

 

Εχουν ξυπνησει και σερνονται

ο ενας πανω στον αλλο και αναμεσα

και θελουν να βγουν. Δεν υπαρχει εξοδος,

οχι ακομη. Θα περιμενουν.

Βρεχει και φτανει η βροχη

και μαλακωνει το σωμα, κι αυτο που τους βαραινε

φευγει απ’ τον υπνο. Τελευταια μερα, πεφτει

ακους το σεντονι που σκεπασε.

Σκεπασε. Σκεπασε.

Μεχρι να ερθει. Οταν ερθει Αυτος θα βγαλει πρωτα απο πανω

το χωμα και θα τους δωσει να πιουν.

Το σπιτι ανεβαινει

οι ανθρωποι περιμενουν. Ο ενας κατω απ’ τον αλλο.

Ο,τι εμεινε δεν ξεχωριζει. Μετα ομως θα παρει

τα δικα του ο καθενας.

Και μετα σα να σπαει αυτο το κυμα. Δρομος.

Μετα ειναι παλι το σωμα, τα χερια σηκωνονται

περπατανε τα ποδια, πανε και βρισκουν

τα καινουργια τους ρουχα. Ντυνονται τωρα.

Ντυνομαστε. Καθενας σκεπαζει το λακκο του.

Πιανονται ολοι μαζι κι ανεβαινουν ο ενας πανω στον αλλο

για να φτασουν να πιαστουν απ’ τη γεφυρα. Απεναντι.

Ο ενας πανω στον αλλο, αυτοι ειναι

η γεφυρα. Ανεβαινει ο ενας πανω στον αλλο.

Πατουν και περνανε. Μετα η γεφυρα σβηνει. Φωναζουν

οταν βλεπουν πως ερχεται. Τρεχουν γυρω Tου. Kλαινε.

Τον αγκαλιαζεις.

 

 

 

Ο πρώτος θάνατος (απόσπασμα)

 

Γιατί να μείνεις άλλο δε μπορείς

γιατί το βλέμμα αφήνει τα είδωλα να σπαρταρούν

ώσπου να πήξει η λίμνη, το χέρι σου να πάψει

να σκαλίζει τα έντερα και τη σποδό

ζητώντας ένα πέλεκυ άχρηστο

κι ας ξύνει η θάλασσα το λύθρο –

απολυσις.

Γιατί ψάχνεις το όρος και τα καρφιά κάτω απ’ τα αστέρια

μαύρους σταυρούς κλίνοντας προς το θρίαμβο

και πάλι σέρνεσαι και

σκαρφαλώνεις στις πληγές του εδάφους

φτύνοντας θειάφι που καυτηριάζει τα μέλη σου,

αγκομαχώντας όπως κάποτε πάνω απ’ τις πόρνες,

ποτίζοντας τις λάγνες ξέρες

και ο κρωγμός των ορνέων ακολουθεί το

μιασμα – ορειμανής.

Και τα βρεγμένα κέντρα των σκορπιών

δείχνουν το δρόμο

και το μυαλό ένας χάρτης βουτηγμένος στο κρασί

και η ψυχή μέσα απ’ το φίμωτρο

θηλάζοντας

τον πρόσω ορίζοντα του πόνου.

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

Ο Δημήτρης Λυάκος γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Φιλοσοφία στο University College London. Η τριλογία του Poena Damni (Z213: ΕΞΟΔΟΣ, Με τους ανθρωπους απο τη γεφυρα, Ο Πρώτος Θάνατος) έχει μεταφραστεί σε έξι γλωσσες, έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει αποτελέσει την βάση για ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνικών έργων: θεάτρου και σύγχρονου χορού, video art, ζωγραφικής, multimedia εγκαταστάσεων καθώς επίσης και έργων σύγχρονης μουσικής. Το Poena Damni κινείται μεταξύ, και στα όρια, των λογοτεχνικών ειδών – από την ιδιότυπα ημερολογιακή πρόζα του Ζ213: EΞΟΔΟΣ, στους ελλειπτικούς μονολόγους του θεατρικού Με τους ανθρωπους απο τη γεφυρα, στην αυστηρή συμπύκνωση του ποιητικού ιδιώματος του Πρώτου Θανάτου. Ο Δημήτρης Λυάκος είναι Honorary Fellow στο International Writing Program του Πανεπιστημίου της Iowa. Η δεύτερη έκδοση της αγγλικής μετάφρασης του Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ θα κυκλοφορησει το φθινοπωρο του 2016. και η γαλλική μετάφραση το 2017.

 

Για περισσότερες πληροφοριες: www.lyacos.net.

 

 

 

 

Articles similaires

Tags

Partager