Βασιλική Ράπτη

 

Vassiliki Rapti

 

(Ελλάδα-Αμερική)

 

 

 

Ισορροπία

 

Επέστρεψε

Στης λίμνης το μυαλό.

Οι ρυτιδωμένες της καμπύλες

Μαρτυρούσαν αγώνα.

Ο τριμμένος της πάγος

Δημιουργούσε

Μερίσματα σωμάτων

Γκρίζες δαγκάνες

Άρρηκτα μονοπάτια

Τωρινά και παλιά.

Τούτη η σειρά απαιτεί

τη γυμνή αφόπλιση.

 

 

 

Επέκεινα

 

Εκεί πέρα στη βροχή

Επειδή με τα χρόνια

Η αυταπάτη των λέξεων

Κρυσταλλοποιήθηκε

Περιπλανώμαι άδεια

Κάτω από το εκθαμβωτικό

Φεγγαρόφωτο.

 

 

 

Οικειότητα 

 

Επειδή οι χαρακτήρες

Αιωνίως μας ποθούν

Επειδή οι ίδιοι

Δίνουν απανεμιά

Στη νοσταλγία μας

Για τούτο ακριβώς

Δεν χάνονται ποτέ.

 

 

 

Η χαρά της νύφης

 

Κηνυγώντας την απόλυτη χαρά

Σκόρπισε τις ακτίνες του ουράνιου τόξου

Αγνοώντας το κατάλευκο νυφικό της

Όρμησε με τις γυμνές πατούσες της

στους κρυστάλλινους μαιάνδρους

Του καταρράκτη.

 

 

 

Χορεύοντας με τον Πάνα

 

Μια γυναίκα μόνη

Δίπλα σε ένα δίχτυ αφημένο

Aπό ένα αγόρι του ποταμού

Μετρά τις πτήσεις των πουλιών

Πάνω από την όχθη του ποταμού

Καθώς γεύεται τα αγριολούλουδα

Που τά ’φερε ο άνεμος

Aπό το άλσος της Μανόλιας

Προσκαλεί τον Πάνα

Σε έναν χορό σαν σπείρα.

 

 

 

Θέλω να ρουφήξω τις φεγγαροσταγόνες

 

Μόνη αργά τη νύχτα

Καθώς το όνειρο φθίνει

Ένα μοναχικό πουλί χάνεται

Καταπίνοντας τις φεγγαροσταγόνες.

 

 

 

) (Αντιστάσεις ενός παιδιού)

 

 

“Ανάκριση”

 

–Τι θα πει « είμαι ορφανή », μαμά;

–Θα πει ό, τι είμαι και ‘γω

–Δηλαδή;

–Χωρίς μαμά ή μπαμπά ή και τους δυο όπως εγώ.

Αν συμβαίνει το τελευταίο, καλύτερα να πεις πεις ‘πεντάρφανη’.

–Εσύ νιώθεις πεντάρφανη κι ας είσαι μεγάλη;

–Ναι όσο μεγάλη και νά ‘μαι.

 

–Μαμά, θέλω να σκοτώσω τη λέξη αυτή.

 

 

 

«Άστεγοι»

 

–Δεν μου αρέσει η Ατλάντα, μαμά

Πολλοί οι άστεγοι εδώ

Πολλές πληγές έχει στο πόδι του αυτός, μαμά.

Παλεύει από ώρα μια κόρα ψωμί

Μέσα στα κάτουρα.

Μπορεί να γίνουμε και ‘μεις άστεγοι μια μέρα, μαμά;

 

 

 

«Στο σχολείο»

 

–Σήμερα μας ρώτησε η δασκάλα πόσα αδέρφια έχουμε, μαμά.

–Και;

–Είπα πως είμαστε τρία.

 

–Τρία;

— Μα ξέχασες, μαμά;

Εγώ, και τα δυο στην κοιλιά σου

που δεν γεννήθηκαν ποτέ.

 

 

Articles similaires

Tags

Partager