Αριστέα Παπαλεξάνδρου

 

 

(Ελλάδα)

 

 

 

Δραπέτισσα

(Σταδίου)

μούσα πολύτροπον…

 

Την ξέρω αυτήν την άγνωστη

Από το φως που άπλωνε

το μαύρο φόρεμά της.

 

Θά ’λεγα απ’ την ανάποδη

κι εκείνη πως με ξέρει

Νιώθω σαν να με παρακολουθεί

απ’ τον καιρό που ασθμαίνουσα

τριγύριζα στην πόλη

Κι άκουγα λες και από μακριά

στο αφτί μου την σιωπή της:

«Άλαλη αντίζηλος γλιστρά

με φόρα στην Σταδίου»

 

Άλαλη αντίζηλος εγώ

Κι ορθώνεται μπροστά μου

 

Ωραία η νεαρά σιωπή

Με ξέρει και την ξέρω.

Εγώ κι εκείνη

άσαρκη

στο μαύρο μου φουστάνι

Σαν κάτι θέλει να μου πει

Με τρώει για να με τρέφει

Γλυκά εισχωρεί στο είναι μου

 

Την τρέφω και με τρέφει.

 

 

 

Ο αυτόπτης

 

Στο λευκό του

πουκάμισο κλειδωμένος

είναι κάτι στιγμές βραδινές

που περνά αστραπή από μπρος μου

και χάνεται λες και σβήνει

πριν μου γνέψει

πως έφυγε

φεύγει

 

Ξέρω λίγα γι’ αυτόν ασυνάρτητα

Δεν είναι από δω

και δεν είναι για κάτι σπουδαίος

Όμως έχει έναν τρόπο να πείθει

Αξιόπιστος ξένος· τον επέλεξαν

αλλουνού την υπόσχεση ν’ αθετήσει

Άνθρωπος δίκαιος δανεικής

ενοχής

Ίσως θά ’θελε νά ’χε

μιλήσει κι αυτός για κείνη

τη νύχτα

Για των άλλων το άλλοθι

Όσα είδε καθώς πήγαινε

ερχόταν

εισχωρώντας στο βήμα τους

 

Αυτός ο άνθρωπος βουβός

με προστάζει ν’ αρθρώσω

φωνή

 

 

 

Eις εαυτόν

 

Το αίσθημα προπάντων

υψηλό

Δεν λέω, πέρασαν στιγμές

που ευθύς σας χλώμιασαν

Αρίστη

Άφησε η χλωμάδα σας

κενό στην πρώτη θέση

Το τρένο όμως κι αν πέρασε

και πάλι θα περάσει

Όχι, δεν έρχεται για σας

απλώς το συνηθίζει

 

Όποιος σταθεί στο στέγαστρο

ίσως

μες στη ζωή του κλειδωθεί

—λίγων δεκάδων χιλιομέτρων

ασφυξία—

Έως εκεί

των βιωμένων σας στιγμών

η απεραντοσύνη

 

Όλα της γης τα πλάσματα

τόσο εν δυνάμει ελεύθερα

Ελεύθερη κι εσείς

και δεν επείγεσθε διά της γραφής

να διαιτάσθε

Απ’ τα άγραφα στιχάκια σας

ούτε η ζωή σας σώζεται

ούτε ο θάνατός σας.

 

Το αίσθημα προπάντων

υψηλό

κι αυτό το ποίημα ατέλειωτο

κι αυτό δικό σας.

 

 

[Μας προσπερνά, Κέδρος 2015]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________

 

βιογραφικό σημείωμα

 

Η Αριστέα Παπαλεξάνδρου (γεν. το 1970) εμφανίστηκε στα γράμματα το 1997 με δημοσίευση ποιημάτων της στο περιοδικό Γράμματα και Τέχνες. Έκτοτε, έχει εκδώσει πέντε ποιητικά βιβλία (Δύο όνειρα πριν· Άλλοτε αλλού· Ωδικά πτηνά· Υπογείως· Μας προσπερνά) και έχει δημοσιεύσει ποίησή της, αλλά και δοκίμια για την ποίηση και το θέατρο, σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει σπουδάσει μουσική, και Μεσαιωνική Νεοελληνική Φιλολογία. Εδώ και δύο περίπου δεκαετίες, ασχολείται ερευνητικά με την κριτική της μεταπολίτευσης πάνω στο έργο των Νεοελληνίδων ποιητριών. Εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων. Παράλληλα, διδάσκει Ιστορία της Λογοτεχνίας στο Ίδρυμα Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών και σε δραματικές σχολές.

 

Articles similaires

Tags

Partager